4. Kur’ân-ı Kerim’in yüksek üslûbunu bazen sarf, nahiv, maânî, beyan (gramer, mânâ ve açıklama) prensiplerine göre göstermek gerektiğinden, bazı yerlerde oldukça teknik ağırlıklı oldu.

5. Ümmet-i Muhammed’e faydalı olup olmayacağını bilemediğim hâlde, sırf arkadaşlarımın hissiyat ve arzularına hürmetimin ifadesi olarak “Evet” dediğim böyle bir meselede, hata etmiş isem kardeşlerimin temiz düşüncelerini şefaatçi yaparak Rabbimin beni affetmesini dilerim.