Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
Soru: 1) Kurban vesilesi ile önce Güneydoğu için ortaya 
konan hayırlı faaliyetler son bir iki senedir büyük illerin varoşlarında da 
yapılmaya başlanmıştı. Şimdilerde ise Somali, Uganda ve Kenya gibi ülkelerdeki 
muhtaçlar yardımlarımızı bekliyorlar. Son dönemde terör havasının hasıl ettiği 
endişeler de düşünülürse, önümüzdeki kurban mevsimini nasıl 
değerlendirmeliyiz? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Üstad Hazretleri’nin de İşaratü’l-İ’caz’da belirttiği gibi, “…ve 
min mâ rezaknâhum yünfikûn – Kendilerine ihsan ettiğimiz 
nimetlerden infak ederler” (Bakara, 2/3) ayet-i kerimesindeki “mâ” umumî bir 
manâyı ifade etmektedir. Yani, infak sadece mala ve paraya münhasır değildir; 
ilim, fikir, kuvvet ve amel gibi şeylerde de muhtaç olanlara infakta bulunulması 
gerekmektedir. Bu açıdan kurban kesmek de bir infaktır. (01:00) -Kurban, 
Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz’in çok önem verdiği bir 
ibadettir. Hanefi mezhebinde “vacip” sayılan kurbana, Şafii mezhebinde “sünnet” 
denmesi (İki mezhep arasındaki ıstılah farkı da düşünülmelidir) kat’iyen bu 
ibadetin hafife alınmasına sebebiyet vermemelidir. Kurban Bayramı bir taraftan 
muhtaçlara yardım açısından çok iyi değerlendirilmeli, diğer yandan da o mübarek 
ve önemli ibadet herkese sevdirilmeli, herkes ona özendirilmelidir. 
(04:30) -Somali, Habeşistan ve Kenya gibi ülkelerdeki kuraklık ve kıtlık 
haberlerini seyredince ağladığım gibi oralarda yağmur yağdığı müjdelerini 
aldığımda da sevinçten gözyaşı döktüm. Zannediyroum, her tarafa yetişmeye 
çalışan Anadolu’nun hassas insanları da aynı hislerle dolup taşıyorlardır. Bu 
itibarla da, o ülkelerdeki muhtaç insanları, kıvrandıran bir fakr ü zaruret 
içinde görünce, “Türkiye’dekiler iyi kötü geçiniyorlar, biraz da Etiyopya, 
Somali, Kenya, Uganda ya da Tanzanya’ya yönelelim!” diyebilirler. Kanaatimce, 
bugüne kadar bir tane kurban kesenler, mümkünse bu sene iki tane kessin; gücü 
yeten insanlar üç tane kessin; onlardan bir tanesini oralara göndersin. Fakat, 
imkanı olan herkes Güneydoğu ve varoşlarda yardım bekleyen insanlara da bayram 
neşvesi yaşatılmasına mutlaka iştirak etsin. (06:43) -Kurban mevsimi 
sadece muhtaçlara yardım açısından değil, aynı zamanda bizim sarsılmayan 
kardeşliğimizin ifadesi olarak da çok iyi değerlendirilmelidir. Hasbî ruhlar, 
kendilerinden daha ziyade o bölgelerdeki kardeşleri için tir tir 
titremelidirler. Zira, bugün birileri tarafından bir kısım çatlama, kırılma ve 
kopmalar hasıl etmek için gösterilen korkunç gayrete karşı mutlaka muhteşem 
surlar oluşturulmalı ve o türlü çözülmelere asla meydan verilmemelidir. 
(10:54) -Güneydoğu ve varoşlar istikametinde bugüne kadar yapılan himmeti 
katlayarak devam ettirmek lazımdır. Diğer yerlere de yardım edilmelidir ama 
ehemm ve mühim dengesi gözetilmelidir. Zira, ülkemizde o fakr ü zaruret içinde 
kıvranan insanlara yardım etme “ehemm” bir yardımdır; dünyanın değişik 
yerlerindeki mü’minlere yardım etme de “mühim” bir yardımdır. Ehemm, mühimme 
tercih edilmelidir. (13:20)</blockquote> 
Soru: 2) “Unutmayın ki ne onların etleri, ne de 
kanları asla Allah’a ulaşacak değildir. Lâkin Ona ulaşan tek şey, kalplerinizde 
beslediğiniz takvâdır, Allah saygısıdır.” mealindeki ayet-i kerime (Hac, 
22/37) “Üç-beş kilo et dağıtmaktan ne çıkar ki?” diyenlere karşı da bir cevap 
teşkil eder mi? (13:46) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Meali verilen ayette belirtildiği gibi, kesilen kurbanlarda hedef; ihlâs, 
takva ve Allah’a yaklaşmak olmalıdır. Bu maksad ve gaye olmadıktan sonra kesilip 
dağıtılan etlerin, kanların Allah nezdinde bir değeri yoktur. Zira, Allah’ın 
insanın yaptığı hiçbir ibadete ihtiyacı olmadığı gibi, keseceği kurbana da 
ihtiyacı yoktur. O’nun katında makbul olan şey, insanın ihlas ve samimiyetidir. 
Bunun için bu ibadet görevimizi de ifa ederken Allah’ın hoşnutluğunu kazanmayı 
hedeflemeli ve kestiğimiz kurbanla, yeri geldiğinde en değerli varlıklarımızı da 
O’nun yolunda feda edebileceğimizi göstermeliyiz. (14:09) -Maruf (hayır, 
iyilik) sayılan hiçbir şeyi küçük görmemelisiniz. Kurtuluşunuzun hangi amele 
bağlı olduğunu bilemediğiniz için elinize geçen her fırsatı bir beraat fermanı 
gibi kabul etmeli ve onu değerlendirmeye çalışmalısınız. Ezcümle, Hazreti Abbas 
rüyasında soruyor, “Ya Ömer, Cenâb-ı Hak seni ne ile affetti, hangi amelinden 
dolayı bağışladı?” diyor. Hazreti Ömer Efendimiz şu cevabı veriyor: “Bir gün 
sokağa çıkıp bakmıştım ki, bir çocuk bir kuşu yakalamış, elinde hırpalıyor. 
Hemen onun yanına koşmuş; cebimden üç-beş kuruş çıkarıp o çocuğa vermiştim. 
Böylece kuşu satın alıp âzâd etmiştim. Mizanda işte o amelimden dolayı 
kurtulduğumu söylediler.” Evet, insan, kendisini hangi amelin kurtaracağını 
bilemediğinden dolayı, önüne gelen hiçbir iyiliği kaçırmamalı ve yaptığı bütün 
amelleri ahirete bir sürpriz paketi olarak göndermelidir ki kurban da bu yönüyle 
ele alınıp değerlendirilmelidir. (16:00) -Melekler sadece fiilleri ve 
amelleri yazarlar. Kalbî amel de diyebileceğimiz hâlis niyet, takva, ihlas ve 
mülahazalardaki derinliklere gelince, onları sadece Allah bilir ve ötede sürpriz 
şekilde kullarının karşısına çıkarır. İbadetlerin sevabı bire on, yetmiş, yedi 
yüz… olarak kemmiyet planında cereyan eder. Allah’la münasebet adına ortaya 
koyduğunuz kalbî ameller ise, keyfiyet planında cereyan eder; onlarda riyazî 
ölçüler ve rakamlar yoktur. Mü’minler işte bu türlü derinliklere açılmalıdırlar 
ki, bütün insanlığı kucaklayan bir azim de bu cümledendir. (20:00) -Üstad 
Necip Fazıl, Pascal için “Limana kadar geldi, gemiyi kaçırdı.” derdi. Allah 
Rasûlü’nün gemisine binmek çok önemlidir. Sadi, Bostan’ında “O ümmete ne gam 
olur ki, bindikleri geminin kaptanı İnsanlığın İftihar Tablosu’dur.” diyor. 
Evet, O’nun gemisine binemeyenlerin hali bir hicrandır ve mü’minler, bütün 
insanlara karşı o hicranı duymalıdırlar. (22:05)</blockquote> 
Soru: 3) Evvelki senelerde sadece kurban alan değil kapı 
kapı dolaşıp et dağıtan insanlarda da çok ciddi tesirler görülmüştü. Bu, 
kurbanın hem Allah’a kurbet hem de insanlara yakınlık hasıl eden bir yönü 
olduğuna emare sayılabilir mi? (23:38) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Allah’a yaklaşmak için bir yol olan kurban, gönüllerin birbirine 
yakınlaşması için de önemli bir vesiledir. Sadece kurban değil, bütün ibadetler, 
fıkhî deyimiyle, taabbudî alana girer ve vahye göre şekillenmiştir. Evet, 
ibadetler “taabbudî”dir; yani, onları Allah emrettiği için, O’nun istediği 
zamanda, O’nun gösterdiği şekilde ve O’nun rızasını kazanmak niyetiyle yaparsak 
ya da sırf Allah yasakladığı için bazı şeylerden sakınırsak, işte o zaman 
yaptıklarımız ibadet hükmüne geçer ve bizi Allah’a yaklaştırır. 
(23:55) -İhlas ve takva şuuru ile kurban kesen insan, bir taraftan 
rıza-yı ilahiyi kazanır, diğer yandan da böyle halis bir amel sayesinde 
gönüllere taht kurar. Bu şekilde gönüllere otağını kuran insanı da hiçbir güç 
oradan söküp atamaz. (25:10) -İnsanların yüzde doksan dokuzunun kalbi 
kalbimizle beraber atıp dururken şirazeden çıkmış bir avuç insana takılıp 
kalmayalım; tehdit etseler de, önümüzü kesseler de onları görmeyelim. Şu kadar 
var ki, iyilikler yapılırken, ne o iyiliği yapanlar ne de başkaları zarar 
görmeliler. Bu itibarla, esbâba riâyet edilmeli; orada güzergah güvenliği 
sağlanmalı, yardımlar devletle ortak yapılmalı; mülkî amirlerle ve emniyet 
güçleriyle görüşülerek yapılacak iyilikler muhtaçlara kimse zarar görmeyecek 
şekilde ulaştırılmalıdır. (28:10) -Necran Hristiyanları, Hicri 9. yılda 
Peygamber Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) kendilerine yazdığı bir 
mektup üzerine, oldukça kalabalık bir heyet halinde gelerek birkaç gün Medine’de 
kalmışlardı. Necranlıların Medine’de kaldıkları süre boyunca kendileriyle ‘İslâm 
dini’ hakkında, hususen de ‘İslâm nazarında Hazreti İsa ve Hazreti Meryem’in 
yerleri’ olmak üzere birçok mesele üzerinde konuşmalar ve müzakereler 
yapılmıştı. İbadet vakitleri geldiğinde Peygamber Efendimiz’in (aleyhissalatü 
vesselam) izniyle Mescid-i Nebevî’de doğu tarafına yönelerek ibadetlerini de 
yapabilen Necranlılar, hakikati kabule bir türlü yanaşmayınca, Hazreti Peygamber 
(sallallahu aleyhi ve sellem) ilahi emir gereği mübaheleyi teklif etmişti. 
Necranlılar Rasûl-ü Ekrem’in heybet ve inandırıcılığı karşısında heyecana 
kapılarak hemen mübaheleyi kabul etmediklerini bildirmiş, vatandaşlık vergisi 
vererek İslâm hâkimiyeti altında yaşamayı benimsediklerini söylemişlerdi. 
Peygamber Efendimiz de onlara, kendilerine tanınan hakları ve yükümlülükleri 
bildiren bir emanname vermişti. Rasûlullahın hak Peygamber olduğunu bildiği ve 
kardeşine söylediği halde iman etmeyen Necran Piskoposu ve beraberindekiler, Rum 
krallarının verdiği malları ellerinden kaçırmak endişesiyle şehadet getirmekten 
yüz çevirmişlerdi. Bununla beraber, gönülleri fethedilmişti ve “Müslüman 
olmayacağız ama bundan sonra bizden endişe etmeyin!” demişlerdi. 
(30:00) -Günümüzde de bazı kimselerin benzer menfaatlerden 
vazgeçemedikleri için yalnış yolda ısrar edebilecekleri göz önünde 
bulundurulmalıdır. Fakat insanların tabiatında bir centilmenlik vardır, 
fıtratları arınmaya müsaittir; donanımları tevbeye, inabeye, evbeye açıktır; 
dolayısıyla da bugün hata edenlerin yarın gelip helallik dilemeleri her zaman 
muhtemeldir. Bu açıdan da, günümüzde yaşanan çeşitli gurbetlerden sıyrılmak için 
kurban gibi kurbet vesileleri çok iyi değerlendirilmelidir. Hatta, bu konuda 
başkalarına da örnek olunmalı ve diğer insanlar/kurumlar da bu hayır 
seferberliğine teşvik edilmelidir. Nitekim, Allah Rasûlü (sallallahu aleyhi ve 
sellem) şöyle buyurmuştur: “Bir iyiliğe öncülük eden kimseye o iyiliği 
yapanın ecri gibi sevap vardır.” (Müslim, İmâre 133) 
(32:37)</blockquote>
</div>

Kurban ve Kurbet