Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
Soru: Nur Müellifi, “Tekellüf, şer’an ve hikmeten fenadır; 
çünkü, tekellüf sevdası, insanı, hadd-i mârufu tecavüze sevk eder. Mütekellif 
olanlar, tefâhur tavrı ve riyakâr vaziyeti takınmaktan kurtulamazlar ki, 
bunların ikisi de ihlâsı zedeler.” buyuruyor. Kaçınılması gereken tekellüften 
maksat nedir? Tekellüf hangi hususlarda söz konusudur? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 40px"> 
-Tekellüf; gönülden gelmeyen söz ve tavırlar sarfetmek, kendi isteğiyle 
külfete girmek, gereksiz bir zorluğa katlanmak, gösterişe kapılmak, yapmacık 
hâller sergilemek ve zoraki hareket etmek manalarına gelmektedir. (00.40) 
-Ebû’l-Leys Semerkandî Hazretlerinin Tenbîhü’l-Gafilîn adlı eserinin 
ihlâs bahsinde üzerinde durulan, Ahmed b. Hanbel Hazretlerinin 
Müsned’inde geçen bir hadis-i şerifte şöyle buyurulmaktadır: Allah 
Rasûlü, “Sizin hakkınızda en çok korktuğum şey küçük şirktir” deyince 
sahabe efendilerimiz “Küçük şirk nedir?” dediler. Efendimiz (sallallahu aleyhi 
ve sellem) de “Riya” karşılığını verdiler. Bir rivayette, 
eşşirkü’l-esğar yerine eşşirkü’l-hafî (gizli şirk) ifadesi vardır. 
Nedir Allah’a gizli gizli eş-ortak koşmak? Gösteriş yapmak, kendine ait olmayan 
şeylerle kendini ifade etmek ve her fırsatta varlığını hissettirmeye 
çalışmaktır. (02.00) 
-Tekellüf, “izharu ma leyse filbâtın” manasını taşır; bu açıdan, insanın, 
kalbine ait olmayan ve içinde yer tutmayan hususiyetleri sun’î olarak dışarı 
dökmesi, tam sahip olmadığı bir malı peylemesi; hislerinde yoğurmadığı, 
dimağında bir kalıba koymadığı ve tabiatının bir yanı haline getirmediği 
şeylerle kendisini ifade etmeye gayret göstermesi merdut tekellüftür. 
(05.00) 
-Tekellüfün sebebiyet verdiği tefahur, taâzum ve nahvet hastalıklarının 
tahlili… (06.45) 
-Dinden diyanete geçişte tekellüfün olması tabiîdir. Başlangıçta insan biraz 
zorlanabilir; tekellüflere girebilir. Fakat unutmamak lâzımdır ki, her mutâvaat, 
tekellüfün bağrında yeşerir, gelişir, kök salar ve bir çınar haline gelir. Evet, 
insan tabiatının bir mesele karşısında boyun eğmesi ve onu kabullenmesi 
(mutâvaat), biraz zorlanma ve az sun’îliklere girme (tekellüf) sonrasında mümkün 
olur. (08.06) 
-Namazı “ikâme etmek” ile namaz “kılmak” arasındaki fark… (14.58) 
-Erzurum’un kışında, her yanı donmuş şadırvanın başında, buz tutmuş 
kurnalardan akan sopsoğuk suyla abdest alan insanları hatırlarım: Bambaşka 
uhrevî bir edayla kollarını sıvayıp, paçalarını katlar ve muslukların başına 
geçerler. O esnada hava o kadar soğuktur ki, parmaklarına değen su dirseklerine 
gelene kadar neredeyse buz bağlar. Dışarının soğuğu suyun sertliğiyle 
birleşince, daha ellerini yıkarken bütün hücreleriyle tir tir titrerler. Hele 
bir de o titremeye iç titreme de inzimam edince ötelerle irtibatın sesi soluğu 
olduğuna şeksiz şüphesiz inanacağınız bir ses yükselir semaya: “Allâââhümmme, 
a’tınîîi kitâabîîi biyemîiinîiii ve hâasibnîii hisâaben yesîirâaa – Allah’ım, 
hayatımın hesabını soracağın gün muhasebemi kolaylaştır ve amel defterimi sağ 
tarafımdan ver!” diye inlerler. (16.37) 
-Namaz, oruç, hac… gibi ibadetlerde de belli külfetler söz konusudur; fakat, 
içinden gelmese de bunları yapması insana sevap kazandırır. Dinde “teklif-i 
mâlâyutak” yoktur ama “teklif” vardır; Allah’ın rızasını tahsile bağlı külfetler 
ve ihlasa alışma yolundaki tekellüfler makbuldür. (22.22) 
-Çamaşırında bir kuşun gözü kadar pislik varsa insanların önüne geçip namaz 
kıldırmamalısın!.. (23.14) 
-Mü’min, “Yaptım oldu!” mülahazasından uzaktır; o her zaman “Allah nasıl 
emretmişse, o şekilde yapmalıyım!” anlayışındadır. (24.35) </blockquote>
</div>

Tekellüf ve Öz Yüreklilik