Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Soru: Hazreti Lut’tan sonra peygamberlerin güçlü aileler 
arasından gönderilmesi esprisine bağlı olarak, bütün sermayeleri ihlâs ve 
samimiyetten ibaret bulunan günümüzün hicret kahramanları için, hizmetin şahs-ı 
mânevîsi bir rükn-i şedid sayılır mı? İzah eder misiniz? 
Cevap: Hz. İbrahim’in yeğeni olan Hz. Lut 
(aleyhisselâm), bugünkü Lut Gölü havzasında yer alan ve içlerinde Sodom ve 
Gomore’nin de bulunduğu muhite peygamber olarak gönderilmişti. Çağımızda bazı 
ülkelerde tecviz edilen hatta insan haklarını korumanın bir gereği gibi 
algılanarak hakkında kanunlar vaz’ edilen bir fiil-i müstehcen o muhitte çok 
yaygınca irtikâp ediliyordu. Kur’ân-ı Kerim siyak ve sibak esprisine bağlı 
olarak değişik âyet-i kerimelerde farklı versiyonlarıyla bu hususu anlatmıştır. 
Cenâb-ı Hak, onların helak edilmesinden önce bir mucize olarak Hz. Lut’a (alâ 
nebiyyinâ ve aleyhissalâtü vesselâm) melekleri göndermiştir. Melekler de bütün 
görkem ve çalımlarıyla gökçek yüzlü birer insan şeklinde son bir imtihan unsuru 
olmak üzere Hz. Lut’un yanına gelmiştir. Bu duruma şahit olan Lut’un kavmi, 
onlara karşı da saldırganlık tavrına girince artık söz ve nasihat bitmiş, o 
azgın topluluk bütün bütün imtihanı kaybetmiş ve yerin dibine batırılmışlardır. 
Cenâb-ı Hak gök taşlarıyla veya gökten gelen meteorlarla recm ederek onları 
cezalandırmıştır. 
İşte bu kavim içindeki o tefessüh etmiş fertler, Hz. Lut’un yanına gelen 
melekleri görünce, o müstehcen fiili işlemek için ağızlarında salya, harıl harıl 
koşarak geldiklerinde Hz. Lut (aleyhisselâm) bu manzara karşısında şöyle 
demiştir: 
لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ اٰوِۤي إِلٰى رُكْنٍ 
شَدِيدٍ“Ah keşke size karşı yetecek bir gücüm olsaydı veya sağlam bir 
rükne dayansaydım.” (Hûd sûresi, 11/80) Her halde o büyük peygamberin yerinde 
kim olsa böyle söylerdi. Fakat hiç kimse bir peygamber gibi bu meseleyi bu 
ölçüde gayet mevzun bir şekilde vaz edemezdi. Bu münasebetle Resûl-i Ekrem 
Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), Hz. Lut’un orada mütecavizlere karşı 
acz u fakrının bir dua gibi kabul edildiğini ifade sadedinde şöyle buyurmuştur: 
فَمَا بَعَثَ اللّٰهُ تَعَالَى مِنْ بَعْدِهِ نَبِيًّا اِلَّا فِي 
ثَرْوَةٍ مِنْ قَوْمِهِ“Allah ondan sonra her peygamberi kavminden 
kalabalık bir cemaat içinde gönderdi.” (Tirmizî, Tefsir 13) Yani Cenâb-ı Hak, 
Hz. Lut’tan (alâ nebiyyinâ ve aleyhissalâtü vesselâm) sonraki peygamberleri bir 
kabile ve aşiret içinde göndererek, kavmi kendisine hücum ve saldırıda bulunduğu 
zaman, mütecaviz ve saldırganların hemen ona ulaşmasına imkân vermemiş, kabile 
ve aşiretiyle o peygamberi koruma altına almıştır. 
 
Esbabın Perdedarlığı ve İnayet-i İlâhî 
Meselâ İnsanlığın İftihar Tablosu (aleyhissalâtü vesselâm) Mekke’de çok güçlü 
olan Benî Haşim’dendi. Dedesi, Abdülmuttalib, Mekke’de müşarun bi’l-benan yani 
parmakla gösterilen bir insandı. Abdülmuttalib’in vefatından sonra onun yerine 
Resûl-i Ekrem Efendimiz’in amcası Ebu Talib geçmişti. Allah Resûlü (aleyhi 
ekmelüttehâyâ) çocukluk ve gençliğini onun vesâyetinde geçirmişti. Dolayısıyla 
Efendimiz’e bir fiske vurma meselesi dahi bütün Benî Haşim’i ayaklandırmaya 
yeterdi. Bunun için Mekke müşrikleri, Peygamber Efendimiz’e (aleyhi elfü elfi 
salâtin ve selâm) saldırmaktan korkuyorlardı. İşte Allah (celle celâluhu) 
sebepler âlemi içinde icraat-ı sübhaniyesine esbabı bu şekilde perde kılıyor ve 
böylece Habib-i Edib’ini himaye ve sıyanet buyuruyordu. 
Yasin Sure-i Celilesi’nin ikinci sayfasında anlatılan hadiseyi de bu mevzu 
ile ilgili düşünebiliriz. Burada Cenab-ı Hak, tefsirlerin çoğuna göre Antakya 
olduğu ifade edilen şehre iki elçi gönderdiğini ancak belde halkının bu elçileri 
yalanladıklarını ifade ettikten sonra şöyle buyuruyor: 
فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ“(Onları) bir üçüncü ile 
destekledik.” (Yasin Suresi, 36/13) Cenab-ı Hak üçüncü bir elçi göndermekle, 
onların kuvve-i maneviyelerini takviye ediyor ve onlara yalnız olmadıklarını 
göstermiş oluyor. Zira ikiye üçüncünün eklenmesi, gerektiğinde bir dördüncüsünün 
de gelebileceğini gösterir. Böylece onlar bu taziz sayesinde tebliğ vazifelerini 
daha rahat yapma imkânına kavuşmuş olurlar ki, bu da onlar için bir rükn-ü şedid 
sayılır. Peygamberler tarihine bakıldığında söylediğimiz bu hususa delil 
olabilecek daha başka misaller de zikredilebilir. Biz bu misalleri o sahanın 
mütehassıslarına havale edip sorunun ikinci kısmına geçmek istiyoruz. 
 
Evet, günümüzün karasevdalıları, adanmış ruhlar da yüreklerinde insanlık aşk 
u muhabbetiyle dünyanın dört bir yanına seferler tertip ediyorlar. Bazen oluyor 
ki, bir ülkeye birkaç kişi hatta bazen tek başına bir insan gidiyor. Bunlar 
gittikleri ülkelerde çok farklı kültürlerin çocuklarıyla karşı karşıya 
kalıyorlar. Muhatapları farklı ortamlarda yetişmiş ve farklı değerleri olan 
insanlar. Farklı dili konuşuyor, farklı dinlere inanıyor, farklı değerleri öne 
çıkarıyorlar. Dolayısıyla bu insanlar farklı ortam ve farklı coğrafyalarda 
değişik zorluk, sıkıntı ve meşakkatlere maruz kalabilirler. İşte bu noktada 
soruda dikkat çekildiği üzere hizmetin şahs-ı mânevîsi onlar için bir rükn-i 
şedid yani yıkılmaz, sağlam bir dayanak, güvenilir bir liman olabilir. Zaten bu 
harekete destek veren Anadolu insanı, hatta siyasî inisiyatifi elinde bulunduran 
bir kısım devlet ricali gittikleri her yerde hizmet etmeye çalışan bu 
arkadaşlara sahip çıkmışlardır. Aynı şekilde yatırım için oralara giden, 
oralarda iş yapan insanlar da bu arkadaşların yalnız olmadıklarını gösterecek 
ölçüde onlara destek olmuştur. Böylece bu arkadaşlar, bize sahip çıkılıyor duygu 
ve düşüncesi içerisinde, gittikleri yerlerde kendilerini yalnız hissetmemiş, bu 
durum da muhatap oldukları insanlar üzerinde çok olumlu tesirler meydana 
getirmiştir. 
Gönüllere İnşirah Salan Dil Olimpiyatları 
Bu açıdan bakıldığında her yıl ülkemizde tertip edilen dil olimpiyatları da 
dünyanın dört bir yanında hizmet eden hizmet erleri için bir rükn-i şedid 
sayılabilir. Çünkü çok farklı ülkelerden gelen öğrenciler Türkçe konuşuyor, 
konuştukları bu dille sevgi, barış ve hoşgörü adına insanlığın özlediği ve 
beklediği bir manzara ortaya koyuyorlar. Halkı ve devlet ricaliyle ülkemizin 
insanı da bu öğrencilere ve onlara vesile olanlara yürekten sahip çıkıyorlar. 
Her sene daha da genişleyen bir daire içinde icra edilen bu aktivitelere eskiden 
sadece İstanbul ve Ankara ev sahipliği yaparken, şimdilerde Bursa, Balıkesir, 
Edirne, Kayseri, Konya, Van, Sivas, Denizli, Trabzon, Adana, Erzurum, İzmir, 
Kırklareli, Gaziantep, Diyarbakır, Şanlıurfa, Karaman, Afyon, Samsun, Mersin, 
Antalya, Sakarya ve daha başka iller de bu olimpiyatlara sahip çıkıyorlar. 
Önümüzdeki yıllarda kim bilir daha kaç vilayet bu aktivitelere kucak açacak ve 
böylece dünyanın dört bir yanından gelen öğrenciler, gelecek adına ümit vaad 
eden şiir, türkü ve şarkılarıyla içlere inşirah salmaya devam edecek. İşte 
içlerinde idarecilerin de bulunduğu bütün bir milletin bu işin arkasında durup 
ona alkış tutması dünyanın değişik yerlerinde hizmet veren arkadaşların kuvve-i 
mâneviyesini takviye edecek ve onlar için bir moral ve güç kaynağı olacaktır. 
 Mevzu ile alâkalı ayrı bir husus olarak şunu da ifade etmek istiyorum: 
Seyyidina Hz. Lut’un 
لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ اٰوِۤي إِلٰى رُكْنٍ 
شَدِيدٍsözünden hareketle şöyle bir sonuca ulaşabiliriz: Allah 
yolunda mücahede ve mücadelede bulunan herkes mutlaka arkasını sağlam bir 
dayanağa dayamalıdır. Zira kuvve-i mâneviyenin takviye edilmesi ve muhatapların 
güveninin kazanılması adına bu güveni verebilecek bir kuvvet kaynağının, bir 
dinamonun bulunması çok önemlidir. Meselâ dünyanın dört bir yanında hizmet veren 
eğitim müesseselerini Türkiye’deki idarecilerin samimi ve gönülden ziyaret ve 
destekleri, bu fedakâr insanların her zaman arkalarında olduklarını ifade 
etmeleri, aktivitelerine iştirak etmeleri şimdilerde zılliyet planında bir dünya 
hâdisesi hâline gelmiş bu hareket için çok önemli bir takviyedir. Hiç şüphesiz 
bir mü’min için en büyük dayanak Cenâb-ı Hakk’ın havl ve kuvveti, kudret ve 
inayeti, riayet ve kilaetidir. Fakat unutulmaması gerekir ki, esbab dairesi 
içinde bulunuyoruz ve sebeplere riayetle mükellefiz. Dolayısıyla esbabı 
görmezlikten gelemeyiz. 
 
Bu arada şunu ifade edeyim ki, her ne olursa olsun, biz kendi duygu ve 
düşüncemizi, ruhumuzun ilhamlarını başka gönüllere duyurmaya çalışırken 
kesinlikle iddiadan içtinap etmeli, dayatma arzu ve temayülünden mutlaka 
kaçınmalı ve hatta dayatma gibi algılanabilecek tavır ve davranışlardan uzak 
durmalıyız. Fevkalâde yumuşak bir üslûpla, duygu ve düşüncelerimizi muhataplar 
tarafından hüsnükabul görecek tarzda sunmaya dikkat etmeliyiz. Hatta bizim 
onlara vereceğimiz güzel ve faydalı şeyler yanında onlardan da alacağımız, 
istifade edeceğimiz bir kısım güzel ve faydalı şeylerin olduğunu/olacağını 
unutmamalıyız. Zira günümüzde küreselleşen dünyada değişik coğrafyalarda çok 
önemli şeyler inkişaf etmiş ve gelişmiş olabilir. Başkalarından alacağımız 
farklı fikir ve değerlendirmeler, duygu ve düşünce dünyamızda bizi yeni 
terkiplere götürebilir. O hâlde bize düşen insanlığa faydalı olabilecek her 
türlü güzelliği alıp onlardan istifade etmeye çalışmak olmalıdır. 
Gül Alınıp Gül Satılan Pazar Yerleri 
Kendi güzelliklerimizi gönüllere duyurma meselesine gelince, bu güzellikleri 
hâlimizle, eğitim sistemimizle, kültür lokallerimizle ve varsa yayın 
organlarımızla arz edip ortaya koymaya çalışırız. Güzellik teatisinde bulunurken 
bu durumu âdeta herkesin elindekini teşhir edebileceği bir pazar yeri hâline 
getirme gayreti içinde oluruz. Böylece müşterisini bulan kıymet ve değerler, 
talebe bağlı olarak insanlara ulaşmış olur. Yoksa geçmişten tevarüs edilen 
değerler mecmuasını başkalarına dayatma, dayatıp tepeden bakma mülâhazasıyla 
meseleleri sunma kat’iyen doğru değildir. Hiçbir zaman hatırdan çıkarılmaması 
gerekir ki, sizin değerleriniz muhataplarınızın çok ciddi ihtiyaç duyduğu bir 
keyfiyette olsa da, üslûp hatası yapıldığı takdirde, dıştan gelen her türlü 
güzelliğe karşı insanlar tepki verir, tepki gösterir. İşte böyle bir tepkiye 
sebebiyet vermemek için karşılıklı alışverişte bulunuyor gibi, bir taraftan 
başkalarından alacağımız güzel ve faydalı şeyler olduğunu unutmamalı, diğer 
taraftan da teşhir edeceğimiz güzellikleri muhatabın hoşnutluk ve kabulüne bağlı 
sunmalıyız. 
Aslında küreselleşen bir dünyanın böyle bir etkileşime çok ciddi ihtiyacı 
vardır. Zira neticesi gidip kavgaya dönüşebilecek anlaşmazlık ve uzlaşmazlıkları 
ancak karşılıklı kültür alışverişinde bulunmak suretiyle engelleyebilir; 
engelleyip insanlık çapında bir sulh atmosferi oluşturabiliriz. Farklı kültür ve 
medeniyetler arasında bu türlü diyalog köprüleri ve sıcak bir ortam 
oluşturulmadığı takdirde, farklılık ve uyuşmazlıklar insanlığı, telafisi mümkün 
olmayan kavga ve savaşlara sürükleyebilir. Günümüzde ortaya çıkacak böyle bir 
kavga ve vuruşma ise, ne birinci ne de ikinci cihan harbine benzer. Hiç şüphesiz 
böyle bir savaş, çok daha öldürücü ve tahrip edici olur. Zira atom bombası veya 
hidrojen bombasıyla yapılan bir harbin galibi olmaz. Böyle bir savaş bütün bir 
insanlığın sonu demektir. 
İşte böyle bir tehlikeye karşı insanlığı korumak için; farklı anlayış ve 
kültürler arasında barış köprüleri oluşturmak, bazı şeyleri onlara ulaştırmanın 
yanında onlardan da bazı şeyleri almak ve böylece farklı toplum ve kültürlerin 
birbirine karşı yabancı ve vahşi olmadıklarını göstermek gerekir. Bu 
yapılabildiği takdirde farklı kültür ve anlayışlar arasında kavgaya götürücü ve 
ciddi anlaşmazlıklara sebebiyet verici farklılıkların bulunmadığı ortaya konmuş, 
yumuşama ve uzlaşmaya çok ciddi ihtiyaç duyulduğu bir dönemde insanlık adına çok 
önemli ve hayatî bir hizmet gerçekleştirilmiş olacaktır.
</div>

Mefkûre Muhacirleri ve Onlara Sahip Çıkan Civanmert Gönüller