Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Bizler Türkiye sevdalılarıyız. Ülkemizi, 
 vatanımızı, milletimizi, devletimizi, 
 dinimizi seviyoruz. Elin-âlemin bizi anlamaması, 
 muarız olması bizi doğru bildiğimiz 
 yolda yürümekten engellememeli. Kaç defa dedim, bir 
 kez daha diyeyim: Eğer ben ülkeme, vatanıma, 
 milletime, din ve diyanetime, kültürüme hizmet edemeyeceksem 
 yaşamayı abes sayıyorum. “Bu gayeler 
 uğrunda yaşıyorsam yaşamamın 
 bir manâsı var, yoksa Yâ Rab abes yaşamaktan, 
 bu dünyada boşuna yer işgal etmekten sana 
 sığınırım!” diye her gün dua 
 dua yalvarıyorum Rabbime.
Bu ruhu, bu duygu ve düşünceyi, bu ideali anlamayan 
 insanların varlığı, aleyhte kampanyalar 
 düzenlemeleri benim için hiçbir şey ifade etmiyor. 
 Bu ifadeler “Onlar Türkiye’yi sevmiyor.” anlamına 
 da gelmez. Belki ciddi bir yanlış anlama ve 
 bundan kaynaklanan bir hazımsızlık var. 
 Veya şöyle ya da böyle bir despotizma var ortada. 
 Bütün bu olanlar anti-demokratik karakterlerin şe’nidir.
Dünyanın dört bir yanında, ancak nice fedakârlıklarla 
 yapılabilen eğitim faaliyetleri ortada. Hiç 
 unutamadığım bir hatıram var: Moskova’da 
 yapılan mezuniyet töreninde bir Rus öğrenciye 
 sordular: "İlerisi için idealin nedir, gelecekte 
 ne yapmak istersin?" Öğrencinin verdiği 
 cevap şu oldu: "Başta Türkler’le iyi 
 bir münasebete geçmek isterim." Ağladım 
 bu tablo karşısında ben. Hafife almayın 
 bu manzarayı. Bugün dünyanın dört bir yanında 
 pek çok kardeş ve dostumuz var. Bunun yanında 
 mütereddit ama karar aşamasında tercihini 
 bu ülke ile, bu ülke insanı ile dostluk ve işbirliği 
 istikametinde kullanacak bir çok insan var. Bunlar geleceğin 
 dünyasında geleceğin Türkiyesi için çok önemli 
 kaideler yani yapı taşlarıdır.
Unutmayın, artık dünyadan tecrit edilmiş 
 bir Türkiye’nin istikbal vadetmesi, hatta varlığını 
 sürdürmesi mümkün değildir. İşte bu eğitim 
 faaliyetleri bu manâda Türkiye’nin geleceğini teminat 
 altına almaktadır. Kim bilir bu vesile ile 
 kazanılan nice dostlar, gelecekte çok güçlü lobiler 
 oluşturacak. Katolik, Ortodoks, Protestan, Budist, 
 Hindu, kadın-erkek, zenci-beyaz, fakir-zengin, 
 entellektüel-halk her seviyede sizin için fahrî çalışan 
 dostlarınız olacak. Şimdi birileri bu 
 yakın gelecekteki şu manzarayı göremiyorsa, 
 Allah idrak ufuklarını açsın demekten 
 başka ne yapabilirim ki? Onlar anlamıyor diye 
 doğru bildiğimiz bu yolda duracak değiliz 
 ki? Onun için dedim, o insanların aleyhteki faaliyetleri 
 benim için bir şey ifade etmiyor diye.
Öte yandan tevhid anlayışımız 
 gereği bizler şöyle düşünüyoruz: Bizler 
 bilerek veya bilmeyerek bu işin içine itildik. 
 Bilerek deyişim milyonda bir dahi olsa iradenin 
 daha doğrusu iradedeki meyelân-ı hayr ve şerrin 
 hakkını vermek içindir. Yoksa bugün gelinen 
 nokta karşısında biz irademizin hissesini 
 biliyoruz. Kendi kabiliyetlerimizin farkındayız. 
 Eğitim seviyemiz, idrak ufkumuz hepsi meydanda. 
 Meseleye bir de bu açıdan bakınca, bizim irademizin 
 hiç dahli yok bu işlerde desek sezâdır. Şimdi 
 öyle ya da böyle artık belli bir noktaya varıldı. 
 Bundan sonra bunu bir emanet gibi sırtımızda 
 hissetmeli ve her şeye rağmen taşımaya 
 devam etmeliyiz.
Bir başka hatıra Balkanlar’da yaşayan 
 bir Gagavuz profösöre ait: Şarkiyat eğitimi 
 yapmış, Türkçe de bilen birisi bu. O Osmanlılar’la 
 günümüzdeki eğitim faaliyetlerini mukayese etmiş 
 ve demiş ki: "Osmanlılar devşirme 
 usulüyle bizim çocuklarımızı aldı, 
 kendi kültürleriyle onları yetiştirdi ve nihayet 
 onlarla bizi vurdular. Bizim ülkemizi bizim çocuklarımızla 
 fethettiler. Size gelince, sizler bizim çocuklarımıza 
 yine bizim adımıza günümüzün yükselen değerlerini 
 talim ediyor ve onlara seviye kazandırıyorsunuz." 
 Bu zatın Osmanlı’nın devşirme sistemi 
 hakkında yaptığı yorumlar belki 
 uzmanlarınca tartışılabilir bir 
 konudur ama günümüz adına söylediği şeyler 
 aklı başında her insanın bir gün 
 mutlaka kavrayacağı bir farklılıktır.
Evet, artık maddî kılıç kınına 
 girmiştir. Medenilere galebe ikna iledir. Güç ve 
 kuvvet ile insanları bir yere yönlendiremezsiniz. 
 Süper gücünüzle gider bir yeri işgal eder, yakar-yıkar, 
 öldürürsünüz ama bütün dünyanın tepkisini alırsınız. 
 Öte yandan akıl, mantık, muhakeme ile, evrensel 
 insanî değerlerle girerseniz, gönüllere sultan 
 olursunuz Allah’ın inayetiyle.
Bazıları diyor ki: "Bu büyük bir proje. 
 Bir cami hocasının –alaya almak, tahkir etmek 
 için böyle diyorlar- kafasından çıkmış 
 olamaz bu işler." Doğru. Ben hayatımın 
 hiçbir döneminde bu faaliyetlerin benim projem olduğunu, 
 benim kafamdan çıktığını iddia 
 etmedim ki. Allah’a sığınırım 
 bu türlü iddialardan. Bu her şeyden önce Allah’a 
 karşı bir küstahlık ve saygısızlıktır. 
 Bunların hepsi Cenab-ı Hakk’ın lütfudur, 
 ihsanıdır. O muhit ilmin, muhteşem kudretin, 
 baş döndüren iradenin sahibi bizleri istihdam ediyor. 
 Bizim manâ köklerimiz ve manevî beslenme kaynaklarımız 
 da bu tip düşünceler içine girmemize manidir.
Bu söz bana bir şeyi hatırlattı: Hazreti 
 Ömer, Yermük gibi çok ciddi bir savaşta ordu kumandanı 
 Hazreti Halid’i vazifeden alıyor. Çok muazzam bir 
 savaş, düşman kuvvetler müslümanların 
 en az on katı. İslam ordusunda şehit 
 sayısı oldukça fazla. Önemli simalar da var 
 bunlar arasında. Meselâ Ebu Cehl’in müslüman olmuş 
 oğlu İkrime ve Amr b. As’ın bababir kardeşi 
 Hişam da şehid. Ve işte böyle bir savaşta 
 Hazreti Ömer Halid b. Velid’i azlediyor. Koca Halid 
 sarığı boynunda halifenin karşısına 
 çıkıyor. Halid gibi bir insan: İki devletin 
 başına balyoz gibi inmiş, yerle bir etmiş, 
 tarihte eşini göstermenin zor olduğu müthiş 
 bir erkan-ı harp. Ama sarığı boynunda, 
 kumandanlıktan azl edilmiş, sıradan bir 
 nefer, Halife-yi rû-yi zeminin önünde. Diyor ki Hazreti 
 Ömer -ruhum ona feda olsun-: "Halid! Biliyorsun 
 seni çok severim. Fakat halk elde edilen zaferleri senin 
 şahsından biliyor. Halbuki ben biliyorum ki 
 bunları bize ihsan eden Allah’tır. Senin bir 
 mit haline gelmenden, putlaştırılmandan 
 endişe duyuyorum. Azlediş nedenim bu…" 
 Ve Koca Halid o güne kadar emrinde çalıştırdığı 
 bir adamın, Ebu Ubeyde b. Cerrâh’ın emrine 
 giriyor; giriyor ve hayatının sonuna kadar 
 savaşıyor. Evet Halid, gerçek bir mefkûre 
 insanıydı ve "Âşe hamîden, mâte 
 fakîden – Hep övgüye değer bir insan olarak yaşadı, 
 İslam’ın yitiği olarak da yürüdü öbür 
 âleme." Vefat etti; bir atı kaldı, bir 
 kalkanı, bir de kılıcı. İki 
 devleti yerle bir etmiş adamın arkada bıraktığı 
 mirası işte buydu.
Şimdi biz bu tarihi hâdisenin arkasında 
 yatan düşünce, inanç, bakış açısı 
 -ne derseniz deyin- işte ona bağlıyız. 
 Manâ kökümüz bizim bu. Bundan farklı ne düşünürüz 
 ne de hareket edebiliriz. Onun için bazılarının 
 kendi persektiflerinden, kendi değer ölçülerine 
 bağlı olarak söyledikleri şeyler benim 
 için bir manâ ifade etmiyor.
Evet, günümüzün mefkûre insanları konumlarının 
 farkındalar. Nerede, nasıl davranacaklarını 
 bilirler. O davranışların sebeplerine 
 de vakıftırlar. Şuurluca yaparlar yaptıkları 
 şeyleri. Maddi mukavemet yok artık günümüzde, 
 kavga yok, silah yok. Sevgi var, anlaşma var, uzlaşma, 
 başkalarına iyi örnek teşkil etme var. 
 Herkesin konumuna saygı, hoşgörü ve diyalog 
 var. Erzurumlular’ın deyimi ile "Ruh-u dil 
 yılanı deliğinden çıkarır." 
 felsefesine göre hareket etme var. Geleceğin Türkiyesi’nin 
 bu ruha, bu anlayışa ihtiyacı her zamankinden 
 daha fazla. Birileri istemese de bu ülke bizim ülkemiz. 
 Bu ülke benim ülkem. Türkiye’nin elli yerinden gelmiş 
 toprak var benim odamda, değişik değişik 
 kutular içinde. Kimi Kars’tan, kimi İstanbul’dan, 
 kimi Korucuk Köyü’nden. Hasretimi onlarla gideriyorum 
 ben!
</div>

Türkiye Sevdalıları