İkinci âyette, “Seslerinizi Peygamberin sesinden fazla yükseltmeyin.” denmektedir. Bu âyet nazil olduğunda, Sâbit İbn Kays İbn Şemmas (radıyallâhu anh) evine kapanmış, “Ben Cehennemliklerdenim.” diyerek ağlamaya durmuştu. Peygamber Efendimiz, onun komşusu olan Sa’d İbn Muaz’a, “Sâbit ne hâlde, rahatsız mı?” deyince; o da gidip arkadaşının hâlini sormuştu. Sâbit İbn Kays, “Bu âyet indirilince çok korktum; ben sizin en gür seslinizim, demek ki ben Cehennemliklerdenim!” cevabını vermişti. Hazreti Sa’d durumu Peygamberimiz’e anlatınca, Resûlullah, “Hayır o, Cennetliklerdendir.” buyurmuş, Sabit Hazretleri’ni yanına çağırarak ona “Sen hayır ile yaşayacak, hayır ile öleceksin.” müjdesini vermişti. Sabit İbn Kays Hazretleri’nin sesi çok tizdi; konuştuğu zaman mikrofon kullanıyormuş gibi olurdu. Peygamber Efendimiz onun bu hâlinin tabiî ve yaratılıştan olduğunu anlatarak onu teselli etmiş; âyette kastedilen kimselerin, Peygamber huzurunda duruşun âdâbına riayet etmeyen, kaba kaba konuşan ve sesini yükseltip bağıran insanlar olduğunu belirtmişti.