Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
Soru: Âhir zamanda İslam’ın ancak velîlerle temsil 
edilebileceği ve Kur’an talebelerinin kuvve-i velâyete dayanarak vazife 
görecekleri vurgulanıyor. Bahsedilen kuvve-i velâyetten maksat nedir? Velâyetin 
çerçevesi hakkında neler söylenebilir? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Veli; malik, sahip, muîn, sadık, nâsır mânâlarına gelip, hak dostu, hak eri; 
dostluk hisleriyle Allah’a yönelen ve O’nun tarafından dostluk muamelesi gören 
ermiş insan demektir. Böyle bir mazhariyete ermişliğe de velilik anlamında 
“vilâyet” ya da “velâyet” denir. (01.00) -Kur’ân’a göre velâyet, Allah’a 
inanmak, emir ve yasaklarına titizlikle uymak demektir. Bir âyette, Allah 
dostlarına korku olmadığı, onların üzülmeyecekleri bildirilir; onu izleyen 
âyette de bu velâyetin gerekleri vurgulanır: İnanmak ve muttaki olmak. (Yunus, 
10/62-63). Benzer ilahî beyanlar nazar-ı itibara alındığında, genel mânâda 
velâyetin bütün mü’minlerin vasfı olduğu görülecektir. 
(05.00) -“Veliyyullah” veya “evliyâullah” dendiğinde, bundan “âdâullah”ın 
karşılığı kabul edilen bütün mü’minler anlaşılsa da -ki aslında, Kur’ân ve 
sünnette evliyâullah sözcüğüyle anlatılan da budur- tasavvufta veli tabirine 
yüklenen daha başka mânâlar da vardır. Sofilere göre veli, riyazet veya daha 
değişik mücahede yollarıyla, beden ve cismaniyetini aşıp, kalb ve ruhun hayat 
mertebesine, dolayısıyla da Hak yakınlığına ulaşan, derken şahsı adına fenâ 
bulup yeni bir mânâ ile bekâya eren Allah’ın hususî iltifat, ihsan ve 
teveccühlerine mazhar hak eri demektir. (08.05) -Seyr u sulûk-i ruhânî 
de, aşk, çile ve emsali yol erkanının yanında, takip edilecek kestirme bir yol 
daha vardır ki o, “Der tarîk-i acz-mendî lâzım âmed çâr-çîz: Acz-i mutlak, 
fakr-ı mutlak, şevk-i mutlak, şükr-ü mutlak ey aziz!” ifadeleriyle çerçevesi 
çizilen acz, fakr, şevk ve şükür yoludur. Bu yol, insanın sonsuz güç ve kudret 
sahibi Rabb’i karşısında kendisini bir “sıfır” görüp, mazhar olduğu bütün 
nimetleri O’ndan bilmesini, şükürle mukabelede bulunmasını, hep tefekkürle 
meşgul olmasını, sürekli şevkle kanatlanmasını ve mahlukata karşı şefkatli 
davranmasını gerektirir. (09.47) -Velâyet, genel (velâyet-i amme) ve özel 
(velâyet-i hassa) olmak üzere ikiye ayrılır. Genel velâyet Kur’ân’ın tanımladığı 
velâyettir. Bu anlamda her Müslüman Allah’ın velisidir. Özel velâyet ise, hususi 
yöntemlerle kendisini arındırarak kurbete nail olan Hak dostlarına hastır. 
(12.15) -Âhir zamanda eda edilecek önemli misyonların temsilcileri gizli 
bir velâyete dayanacak ve şahs-ı manevinin velâyetinden güç alacaklardır. 
(13.27) -Vifak ve ittifak sayesinde mü’minlerin cemaati velâyet kuvveti 
kazanır. Hususiyle bencilliğin ve enâniyetin çok ileri gittiği bir dönemde 
kutbiyet ve gavsiyeti, salih mü’minlerden meydana gelen topluluğun şahs-ı 
mânevîsi temsil eder. Her mü’min, gönlünde duyduğu intisap ve paylaşma hissine 
göre, o kutbiyet ve gavsiyetten pay sahibi olur. (18.05)</blockquote> 
Soru: Bazı insanların iman hizmetinde çok aktif 
olduklarını, hatta adeta aksiyon sayesinde ayakta durduklarını ve aktif 
vazifeleri ellerinden alınsa her şeye küser hale geldiklerini, fakat aynı ölçüde 
kalb hayatına dikkat etmediklerini görüyoruz. Makbul aksiyon nasıl olmalıdır? 
Aksiyon ve kalbî hayat dengesi nasıl sağlanabilir? (20.57) 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-İmanla desteklenen aksiyon başlı başına güzel bir iştir. İnsan, kalbî hayat 
açısından eksikleri bulunsa bile, aksiyonunun mükafatını görür. 
(21.21) -İnsan hayatında dengenin tam sağlanabilmesi için mutlaka kalb ve 
vicdanın hakemliğine de başvurulmalıdır. Kendisine verilen bir kısım paye ve 
konumlar elinden alınınca gönül koyan insanlar genellikle meselelere kalb 
ufkundan bakamayan kimselerdir. (24.04) -Kalbî ve ruhî hayat ufkunda 
yaşayabilmenin esasları İhlas ve Uhuvvet Risaleleri’nde detaylıca anlatılmıştır; 
hizmet erleri her fırsatta o eserlere müracaat etmelidirler. (25.55) -Her 
insanın damarına dokunan bazı hadiseler olabilir. O hadiseleri aşabilmenin sırrı 
Allah’a, ahirete ve dinin esaslarına doğru inanmaktadır. Sevimsiz şeyler 
karşısında iradenin hakkını vermek suretiyle önce enaniyeti ve başkaları 
hakkındaki olumsuz duyguları baskı altına almak, sonra da tefekkür sayesinde 
damara dokunan hususların tesirini hafifletme gayretinde bulunmak çok büyük 
sevapların vesilesidir. (26.47) -Hemen her türlü kalbî rahatsızlığın 
çaresi imanda derinleşmektir. Bu nimete mazhar olabilmek için hem fiilî hem de 
kavlî duaya sarılmak lazımdır. (31.20) -Hazreti Halid’in (radıyallahu 
anh) komutanlıktan azledilişi.. ve sıradan bir nefer olmayı kabul konusundaki 
örnek duruşu… (37.15) -Kendini bir şey bilme, bir şey olmamanın 
emaresidir. (38.47) -Hazreti Bediüzzaman, ebced ve cifirle alâkalı bazı 
tesbitlerini, Risalelere ve Cevşen’e ait bir kısım ikramları dile getirirken, 
“Gerçi bu çeşit ikramlar yazılmasaydı daha münasipti; fakat bu kadar hadsiz 
muarızlar ve çok kuvvetli ve kesretli düşmanlar karşısında az, fakir ve zaîf 
olan bizlere kuvve-i maneviye, gaybî imdad, teşci’, sebat ve metanet vermek için 
mecburiyet-i kat’iye oldu, ben de yazdım.” demektedir. (40.15) -Bir kulun 
günahı ne olursa olsun, ona düşen, yaptığı şeylere bir daha dönmemek, 
günahlardan uzak durmaya azm ü cezm ü kast eylemek ve bu kararında sağlam 
durmaya çalışmaktır. Nitekim, Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) 
haber vermişlerdir ki, bir insan yüz defa tevbesini bozmuş olsa bile, “Allah’ım, 
ben yine düştüm; günahımı bağışla, beni affet..” diyerek ve o çirkinliklere 
dönmeme hususunda kesin karar vererek bir kere daha tevbe etse, Allah onun 
tevbesini yüzbirinci defa da kabul eder. (42.58) -“Belvâ” musibet, 
zahmet, ızdırap, meşakkat ve güçlük gibi anlamlara gelir; “âmme” de bütün, 
herkes, umûm demektir. “Belvâ-i âmme” ise, herkesi kapsayan meşakkat ve güçlüğün 
unvanıdır. Terim olarak “belvâ-i âmme”, bir şekilde hemen herkese bulaşan, 
umumî, kaçınılması güç sıkıntıları ve bunlar hakkındaki husûsî hükümleri ifade 
eder. Sokakta elbiseye sıçrayan ve kaçınılması mümkün olmayan su ve çamur 
damlalarıyla namaz kılmanın caiz oluşu bu hükümlerdendir. Kezâ, içinde 
yaşadığımız zamanın da “belva-i amme” sayılabilecek kendine has halleri vardır. 
Velâyet mevzuu söz konusu edilirken bu husus da dikkate alınmalıdır. 
(44.20)</blockquote>
</div>

Şûra Velâyeti – Aksiyon ve Kalbî Hayat Dengesi