Bamteli

<div class="elementor-widget-container">
Soru: İrşad ve tebliğ insanına, yüklendiği kudsi vazifeyi 
yaparken verilen ziyade kabiliyet, istidat ve ihsanlardan bahsedilebilir mi? Bu 
ziyade lütuflar hangi türdendir ve onları celbedecek vesileler nelerdir? Hizmet 
yolunda değerlendirilmek üzere bahşedilen mevhibelerin, başka alanlarda 
kullanılması halinde selb edildiği söylenebilir mi? 
<blockquote dir="ltr" style="MARGIN-RIGHT: 0px"> 
-Bütün mü’minler, konumlarının müsadesi ölçüsünde irşat ve tebliğ vazifesi 
ile mükelleftirler. İnandığı dini başkalarına da anlatmak ve temsilî olarak onun 
yaşanabilirliğini göstermek camideki imama olduğu kadar teker teker her 
müslümana da düşen bir görevdir. (00:55) -Bütün peygamberler, ilahî 
mesajı alıp aktarmaya ve yaşayıp hüsn-ü misal olmaya uygun hususi bir donanımla 
yaratılmışlardır. Peygamberlerden bazıları, hükümdarlık gibi vazifeler de 
yüklenmişlerdir; fakat, onlar hem mâsum hem de masûndurlar, dolayısıyla, dünyevî 
görünen işleri bile irşad vazifelerine bağlı götürmüşlerdir. 
(01:47) -Kur’an-ı Kerim’de Hazreti Nuh, Hazreti Hûd, Hazreti Salih, 
Hazreti Lût ve Hazreti Şuayb (Allah’ın salat ve selamı Efendimizin ve bütün 
peygamberlerin üzerine olsun.) efendilerimizin hep aynı cümleyi tekrar ettikleri 
ve aslında bu sözün bütün peygamberlerde bulunan aynı duygu ve düşünceyi 
yansıttığı ifade edilmektedir. Hepsinden yükselen ses, “Bu hizmetten dolayı 
sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak 
Rabbülâlemin’dir.” sadâsıdır. (06:25) -Cenâb-ı Hak, -asliyet 
planında- peygamberlere irşad ve tebliğ vazifesine uygun bir donanım lütuf 
buyurduğu gibi, sonraki dönemlerde de -zılliyet planında- asfiya ve mukarrabine 
peygamber mesleğinin ruhuna muvafık bir kısım istidat ve kabiliyetler 
lutfetmiştir. (08:49) -İman hizmetinin de bir kerameti vardır. “Vira 
bismillah” deyip o yola koyulan insana Allah Teâlâ bambaşka istidat, ihsan ve 
başarılar lutfeder. Şu kadar var ki, bir insan hizmetteki başarılarını ölçü 
kabul edip dünyevi işlerde de muvaffak olabileceğini zannederek farklı 
arayışlara girerse, maksadının aksiyle tokat yer; bereketli bir işten mahrum 
kaldığı gibi dünyevî açıdan da fiyaskolar yaşar. (10:55) -İnsanın istidat 
ve kabiliyetleri, Allah’ın takdir ve atâsını bağlayıcı değildir. Cenâb-ı Hak 
dilerse insanı istidatlarının ötesinde inkişaflara mazhar kılar. Bir kul samimi 
ve ihlaslı olursa, Mevlâ-yı Müteâl de ona ekstra lütuflarla mukabelede bulunur. 
Biz iradelerimizin hakkını verirsek, kulluğumuzu bir aşkınlık içinde götürürsek, 
O’nun rahmetinden ümit ediyorum, bizim istidatlarımızı da inkişaf ettirir, 
genişletir ve geliştirir; sonra da mahiyetlerimizi yeniden onların üzerine 
örgüler. (18:00) -Cevdet Paşa’nın, “Kısas-ı Enbiyâ”da temas ettiği üzere, 
Hazreti Ebû Bekir (Allah’ın rıza ve rıdvanı onun üzerine olsun), Hazreti Ali’ye 
gönderdiği bir mektupta bu mevzuyla alakalı şu ölçüyü dile getirmiştir: “Vazife 
onundur ki, o ‘benim değildir’ der. Onun değildir ki, o, vazifeye ehil olduğunu 
iddia eder.” (21:55) – Allah Rasûlü (sallallahu aleyhi ve sellem) 
Abdurrahman b. Semüre’ye (radıyallahu anh) hitaben, “Ey Abdurrahman! Baş 
olmayı (bir vazifeye getirilmeyi) isteme; eğer isteğin üzerine o görev sana 
verilirse, onunla başbaşa bırakılırsın. Şâyet sen istemeden sana verilirse, o 
işte ilâhî yardım görürsün.” demişti. (23:00) -Başkumandan tayin 
edilen Hazreti Ebu Ubeyde b. Cerrâh’ın, Amr b. As’ın “Kumandanlık için bana 
işaret edilmişti!” demesi üzerine hemen geri çekilmesi ve karşıda bir 
düşman varken öyle küçük bir meseleyi kavga sebebi yapmayacağını ifade ederek 
seve seve neferliğe razı olması çok önemli ve bizim için ibretâmiz bir 
hadisedir. (23:30) -Hazreti Bediüzzaman’ın ifadesiyle, “Sebeb-i 
mesuliyet ve hatar olan metbûiyete, tâbiiyyeti tercih edip, imamet ve öncülük 
işinde başkalarını rahatsız edecek şekilde önde görünmeme” hizmet insanının 
şiarı olmalıdır. (24:00) -Hazreti Ali (radiyallahu anh) kendisine hediye 
edilen güzel bir ata bakıp “İmamlıktan (idarecilikten) kaçmak için çok 
mükemmel bir at!..” diyerek, mesuliyetin ve emanetin ciddiyetini ifade 
etmiştir. (24:52) -Bütün bu anlatılanlar, vazifenin istenmeyeceğini, 
verildiğinde de kerhen kabul edilebileceğini göstermektedir. Ancak bu meselenin 
de bir istisnası vardır: Şayet bir vazifeyi sizin ölçünüzde yapabilecek başka 
bir müstakim mü’min yoksa, Hazreti Yusuf’un “Beni ülkenin hazinelerinin 
başına tayin et; çünkü ben (onları) çok iyi korurum ve bu işi bilirim.” 
(Yusuf, 12/55) diyerek Kıptîler içinde vazifeye talip olduğu gibi,Â  o 
vazifeyi talep etmekte mahzur olmayabilir. Hazreti Yusuf (aleyhisselam), bu sözü 
hiçbir müslümanın olmadığı, peygamberlik esintilerinin bulunmadığı, Allah’ın 
bilinmediği bir yerde imarete talep sadedinde söylemiştir. 
(24:42) -Müslümanların dertlerini vicdanında duymayan onlardan değildir. 
Öyleyse, o derdi duymanın ölçüsü nedir? İnananların dertleriyle iki büklüm 
olanlar ne yapmalı ve nasıl dua etmelidirler? (30:17)</blockquote>
</div>

Vazifenin Kerâmeti