Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Allah Kainatı Bilinmek İçin Yaratmıştır
Biz Allah’ı yarattığı 
mahlukatıyla biliyoruz, tanıyoruz. Öte yandan 
göremediğimiz şeyler gördüklerimizin milyonda 
birini bile teşkil etmiyor. Evet, siz bu dünyayı 
çok önemli görmeyin, gözünüzde çok büyütmeyin. “Galaksiler 
varmış, on trilyon senelik ömürleri varmış.. 
dev cüsseli güneşler varmış, bunlardan 
bazıları kendi enerjilerini tüketmişler.. 
en başta her şeyin mahiyeti bir hidrojenmiş, 
sonra helyuma dönmüş, hala da bu dönüşüm devam 
ediyormuş.. sönen, enkazı üzere çöken bir 
kısım dev cüsseler bazılarının 
kehanetlerine göre öbür alemin kapıları gibi 
kara delikler haline gelmiş…” Bütün bunlar doğrudur 
ve değişme, tebeddül, tegayyür dediğimiz 
şeylerdir. Ama bunlar, mesela galaksiler değil 
trilyon, isterse trilyon defa trilyon sene ömürleri 
olsun, ezel ve ebed karşısında bir sıfır 
ifade ederler sadece. Demek Cenab-ı Hak sıfır 
değerli bir zaman içinde bir çeşit kendini 
göstermek istemiş ve kainatı yaratmış 
ve onu mütalaa etmesi için de insanı yaratmıştır.
Bize kalırsa bunlar 
çok büyük bir projedir. Ama asıl önemli olan bu 
projenin insanı netice vermesidir. “Hakiki kainatın 
hikmeti / Dünyaya gele şu mükerrem insan hazreti.” 
Ama sonuç olarak hem bu muazzam kainat ve hem onun fihristesi 
olan insanın fani olmaları itibarıyla 
Sonsuz karşısında değerleri ancak 
sıfır nisbetindedir.
Evet. Biz ancak fizik alemi 
içindeki şeylere muttali olabiliyoruz. Hatta onların 
çoğundan haberdar bile değiliz bunca ilmi 
gelişmelere rağmen. Kara deliği de bilmiyoruz, 
ak deliği de. Geleceğin astrofizikçileri daha 
çok şeyler söyleyecekler ama ihtimal kainatın 
ömrü bile onları bütünüyle öğrenmeye yetmeyecek. 
Yıkılıp gideceğiz ve insanoğlunun 
merakıÂ kursağında kalacak. Sonuçta da 
bunların hepsi o Sonsuz Kudret, Sonsuz Kuvvet, 
Sonsuz İlim karşısında bir zerre 
değerinde bile değildir. Zerre derseniz O’nun 
büyüklüğü karşısında bunlara bir 
yer vermiş olursunuz. Daha küçük bir şey bilemediğimiz 
için zerre diyoruz. Zerre malumunuz olduğu üzere 
atom demektir; veya partikül..
Öte yandan Allah’ın 
yarattığı alem fiziki alemden ibaret 
degildir. Mesela bir ruhaniler alemi var ve melekler 
var orada. Bunları, sayısını, mahiyetini, 
vazifelerini tam manasıyla bilmiyoruz. Cebrail’in 
ömrünü bilemiyoruz mesela; kainatların ömrünü aşacak 
bir ömre sahipse o Cebrail… O “lâhut burcuna çıkmış, 
Allah’tan merhaba görmüş” bir varlık. Bütün 
bunlar bizi aşar. Demek Cenab-ı Hak her zaman 
bu türlü tebeddülleri, tagayyürler içinde yuvarlanıp 
giden varlıklar arasında keyfiyeti bizce meçhul 
kendisini temaşâ ediyor. Yaratıyor, temaşa 
ediyor.
İnsan 
esfel-i safilin ile âlâ-yı illiyyin arasında 
seyahat eden bir varlık olduğu halde “mükerrem 
bir hazret” nasıl olabilir?
İnsan çelişkili 
bir varlık. Bir yanı Allah’a bakıyor, 
bir yanı da sürekli şeytana. O şeytanı 
aşıp Allah’a ulaşması gerekiyor. 
Aşamazsa Allah’a ulaşamıyor. Allah’a 
ulaşmayıncaÂ da şeytanın kucağına 
düşüyor. Aşma-ulaşma veya takılma-düşme 
söz konusu burada -Allah düşmeden muhafaza buyursun, 
ulaşmayla şereflendirsin-. İşte 
insan, gerek mahiyet-i insan gerekse O’na ulaşanlar 
adına kendisine hazret denilmeyi hak ediyor.
İnsanı şeytanın 
kucağına düşüren, küfür, dalalet ve nifaka 
iten bir çok sebep var. Kibir gibi, gurur ve ucub (insanın 
kendisini beğenmesi) gibi. Bunlar insanın 
inanmasına manidir. İnhiraf, yani yanlış 
inanma, yanlış görme, yanlış değerlendirme, 
yanlış bakma, yanlış yorumlama; 
öte yandan haddini bilmeme, başkalarına zulüm 
yapma inanmaya manidir. Çünkü bunlar insanın vicdanındaki 
o genişliği daraltıyor. Halbuki o vicdan 
mekanizması içinde Üstad’ın dediği gibi 
fuad var latife-i Rabbaniye var. Aynı zamanda his 
var, zihin var. Ama bu dediğimiz şeyler insanın 
vicdanıyla daralmasını netice veriyor. 
O zayıflayınca nefis mekanizması vicdan 
mekanizmasının yerine geçiyor. Böylece insana 
gerçek derinlik kazandıracak münasebetler kopuyor.
Bu türlü insanların 
inanması zordur. İnansa bile büyüme istidadı 
olmayan bodur bir ağaç gibi kalırlar. Onları 
ne kadar dindar olmaya zorlasanız, ne kadar terbiyeye 
tabi tutsanız, kibrini aşamazsa, haksızlıklardan 
sıyrılmazsa, zulmü terk etmezse, haddini bilmezse, 
Allah’a ait sınırların içine girerse 
inanması zordur.
İmana mani saydığımız 
hususlar içinde zulmün ayrı bir yeri var. Kur’an 
şirke (Allah’a ortak koşma) zulüm demiş. 
Çünkü zulüm bir nevi uluhiyet iddiasında bulunma 
demektir. İnsanlığın İftihar 
Tablosu “Ellezine âmenû ve lem yelbisû imânehum bi zulmin… 
– İman edip imanlarına zulüm bulaştırmayanlar…” 
(En’âm 6/82) ayetini okuyunca, Sahabe-i Kiram Efendilerimiz 
“Hangimiz var ki nefsine zulm etmemiş olsun?” diye 
sorar, Efendimiz de Hazreti Lokman aleyhisselam’ın 
oğluna nasihatında “…Yâ büneyye lâ tüşrik 
billâhi, inneş-şirke lezulmün azîm – Evladım! 
Sakın Allah’a eş, ortak uydurma. Çünkü şirk 
pek büyük bir zulümdür.” (Lokman 31/13) ayetini hatırlatarak 
meseleyi tavzih buyurmuştur.
Yukarıda saydığımız 
menfi hususlara bir de taklit ruhunu ekleyebiliriz. 
Yani atalarından aldığı şeyi 
hayatına geçirme ve yaşama meselesi. Atalarından 
körü körüne tevarüs ettiği şeyler kötüyse 
insanı bütün bütün dalalete sürükler. Saydığımız 
bu menfi vasıflar varsa bir insanda nefis bunları 
birer tezgah gibi kullanır. Daha önce de işaret 
ettiğimiz gibi vicdan mekanizması yenik düşmüş, 
nefis mekanizması öne çıkmıştır 
çünkü. Meydan ona kalmıştır ve şeytan, 
vicdanı kapanmış, enginliklere açılamamış 
bu insan üzerinde tasarrufta bulunur.
Aslında şeytanı 
helak eden de budur. Allah’a karşı haddini 
bilmemiş, küstahlık yapmıştır. 
Bakış zaviyesini ayarlayamamıştır 
o da: “Adem topraktan ben ateşten. Ateş toprak 
önünde eğilmez.” demiş; demiş ve baş 
aşağı devrilip gitmiş.
Şeytanın En Can 
Alıcı Silahı: Şehvet 
Şehvet 
şeytanın en çok başvurduğu, en çok 
kullandığı bir tezgahtır. Mevlana’nın 
semaha kalktığı zaman irticalen söylediği, 
Zerkûb veya Hüsamettin Çelebi tarafından kaydedilmiş 
Rubailerinde anlattığı bir şey var: 
Mevlana orada şeytanla Cenab-ı Hakk’ı 
karşı karşıya getiripÂ konuşturuyor. 
Diyor ki şeytan Allah’a; “İzzetine kasem ederim 
ki insanların hepsini şirazeden çıkaracağım. 
Ama onların bir dayanakları var, benim de 
olması lazım.” Allah “İstediğin 
kadar para, al kullan onu.” diyor. Memnun olmuyor, ekşitiyor 
yüzünü. “İstediğin kadar ömür.” diyor, yine 
yüzünü ekşitiyor. “İstediğin kadar güç, 
kuvvet.” yine ekşitiyor. “Şehvet” deyince, 
-Hazreti Mevlana diyor ki-, “Şeytan zil taktı 
oynadı o zaman.”
Şehvet şeytanın 
en büyük kozu denilebilir. Bana tarih boyunca şehvet 
mevzuunda dayanmış, sabretmiş, devrilmemiş 
kaç tane babayiğit gösterebilirsiniz? Kalbi hiç 
inhiraf etmemiş, gözünün içine yabancı bir 
hülya girmemiş, kulağı o işin mahremini 
duymamış, o istikamette adım atmamış, 
el uzatmamış kaç babayiğit?Â Zira o şeytanın 
zil takıp oynadığı bir mesele. Allah 
Rasulu (sallallahü aleyhi vesellem) “Ümmetime bundan 
daha büyük bir imtihan, bir fitne vesilesi bırakmadım.” 
buyuruyor. Bizim sabah akşam yaptığımız 
dualar kişinin şehvetle imtihanı karşısında 
yaptığı duadır. “Böyle bir imtihanla 
karşı karşıya gelmeden Sana sığınırım!” 
demektir. Tek taraflı da değildir bu iş. 
Erkekler kadınlarla imtihan olurken, kadınlar 
da erkeklerle imtihan olur.
Şeytan hesabına 
olacak örgüler ve nakışlardan kaçmak gerek. 
Başka bir deyişle, örümcek ağına 
düşmemeli. Ağa düşmüş sinekleri 
görmüşsünüzdür: Çırpındıkça batarlar, 
dahaÂ perişan hale gelirler. Şeytanın 
ağı da öyle. O, ağına düşmüşlerin 
başında bekler; bekler ki kurtulamasın, 
çırpınsın ve çırpındıkça 
batsın. Bu sebeple insan potansiyel genişliğini 
kendi elleriyle daraltmamalı. Kevn ü mekanlara 
sığmayan, lâ mekanî (bir mekanla sınırlanmayan), 
lâ zamanî (zamana bağlı olmayan) mahiyetini 
daracık bir şeye, bir âna, bir lahzaya, bir 
bakmaya, bir öpmeye, bir daneye, bir lokmaya mahkum 
etmemeli. Unutmayın, bir kuşu kafese kıstıran 
şey bir dane hırsıdır. Nizami, Hazreti 
Adem’in yediği “yasak meyve”nin de buğday 
olduğunu söyler. “Hazreti Adem yeyince onu,Â benzi 
de buğday danesi gibi sapsarı kesildi.” der 
Mahzen-i Esrar’ında.
Demek asıl mesele şeytanın 
ağına düşmemek. Kur’an-ı Kerim diyor 
ki: “Yaidühüm ve yümennîhim… – Onlara vaadde bulunur 
ve onları boş kuruntulara sevkeder…” (Nisa 
4/120) Hiçbir vaadini yerine getirmez o. Onun sözünün 
hikaye edildiği başka bir ayette açıkça 
diyor zaten: “…Ben de size bir şeyler vaad ettim, 
ama sözümde durmadım.” (İbrahim 14/22) Öyleyse 
insanı boş vaadlerle kandıran ve vaadini 
asla gerçekleştiremeyecek olan şeytanın 
ağına düşmemeye bakmalı.
Vicdan 
Genişliğini Yakalayan ve Koruyanlara Allah’ın 
Lütufları
Nesimi ne hoş ifade 
ediyor:
Bana Haktan nida geldi
Gel ey aşık ki, 
mahremsin
Bura mahrem makamıdır
Seni ehl-i vefa gördük
Mekanım lâ mekân oldu
Bu cismim cümle cân oldu
Nazar-ı Hak ayân oldu
Özüm mest-i likâ gördüm.
Sonunda da der ki;
Beni mesteyleyen daim
O meyden Mustafâ gördüm.
Yani öyle bir mey sunmuşlar 
ki içinde Muhammed Mustafa var. Bunlar vicdan genişliğine 
Allahın bir lütfudur. Allah hakedenlere bütün bunları 
hem de zırhı ile beraber lütfeder. O zırh 
ise “ubûdiyet-i kâmile-i tâmme-i dâimedir” (kamil manada, 
eksiksiz, sürekli ubudiyet).
Sonuç 
olarak şunu ifade edelim: İnsanın, vicdan 
mekanizmasını işlettip onu genişlettiğinde, 
fezalara açılma, göklerde tayaran etme, Esmâ aleminde, 
Sıfat aleminde dolaşma ve Nesimi’nin dediği 
gibi, “Hak’tan merhaba alma, melekten merhaba görme” 
potansiyeli varken, onun, şeytanın kabir gibi 
dar çukuruna girip müteselli olması akıl kârı 
mıdır? Allah insanı halifelik makamına 
layık görmüşken, onun o makama hiç yakışmayan 
tavır ve davranışlar ortaya koyması 
uygun mudur?Â 
Öyleyse gelin o genişliği 
koruyalım. Şeytanın tezgahlarını 
işletmesine fırsat vermeyelim. Usul-ü fıkıh 
tabiriyle sedd-i zerâi’ye (henüz oluşmadan kötülüklerin 
önüne sed çekme) göre, ya da azimete göre davranalım. 
Bizi fitnenin, imtihan ve ibtilanın içine çekebilecek 
şeylerden fersah fersah uzak duralım.Â Gözümüze 
ilişen haram karşısında hemen tavır 
alalım, başımızı çevirelim. 
Böylece onun suretinin ruh dünyamızı kirletmesine 
izin vermeyelim. Hatta, bırakın gözümüze ilişmesini, 
bu ihtimalin olduğu yerlerde dahi bulunmayalım. 
Kısacası duracağımız yeri iyi 
belirleyelim ki o yer halifelik makamıdır. 
O halde Allah’ın bizi lütfuyla oturttuğu bu 
makama yakışır şekilde hareket edelim.
</div>

Kenz-i Mahfî (2)