Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Bazen elimde olmadan öyle şeyler kafama takılıyor 
 kiÂ kendi kendime “Beyhude havanda su dövüyoruz.” diyorum. 
 Ben imana ve Kur’an’a hizmet etmeyi hayatlarının 
 gayesi bilenlere karşı ümidimi hep korudum. 
 En yakın daireden en uzak dairede bulunan büyük-küçük 
 her ferdin bu örfaneye karınca-kararınca iştirak 
 edeceği kanaatimi muhafaza edegeldim. Girdikleri 
 bu reh-i sevdadan ölünceye kadar vazgeçmeyeceklerini, 
 peygamberlerle temsil edilen, ilahi kitaplarla belirtilen 
 esaslardan taviz vermeyeceklerini… Fakat bazen oluyor 
 ki etrafta İslam’ın şeklinde, kalıbında 
 takılıp kalmış, bir türlü onun ruhuna, 
 özüne inemeyenlerin çokluğunu gördükçe ümidim tükenir 
 gibi oluyor. Bu mevzuda yapılan tahşidatın 
 hiçbir fayda sağlamadığını 
 müşahade edince kahroluyor ve: "Acaba Cenab-ı 
 Hak dinine hizmet etmeyi bizlere müyesser kılmayacak 
 mı?" diye kendi kendime soruyorum. O’nun dinine 
 hizmet etmeyi istemek belki hakkımız değil, 
 ama ona hizmet etmek için liyakat kazanmamız ve 
 onu korumamız vazifemiz. Evet, çok küçük, cüz’i 
 bir hadise çok dokunuyor bana, onu bir tefessüh etme 
 başlangıcı gibi görüyorum.
Hemen her gün ve her fırsatta defalarca söyledim, 
 bir kere daha tekrar etmek istiyorum; insan kim olursa 
 olsun yapılan, kazanılan, başarılan 
 şeyleri katiyen kendisine maletmemeli. Bu apaçık 
 bir şirktir. İnsan bunları kendisine 
 maletmekle aslında hem kendisini hem de yapılan, 
 kazanılan şeyleri esas kuvvetinden, o kuvvetin 
 kaynağından koparmış olur. Kuvvet 
 kaynağından kopan o şeyler bu defa kendi 
 kuvvet zeminine dikilir ki o zeminin kuvve-i imbatiyesi 
 onları büyütmeye kafi değildir. Onlar ancak 
 "Lâ havle velâ kuvvete illâ billâh" kuvve-i 
 imbatiyesinde boy atar ve gelişir. İnsanların 
 sun’i, yapmacık müdahaleleri ise onlarıÂ kurutur. 
 Onun için katiyyen “ben” dememeli, “yaptım” dememeli, 
 Allah’ın kudretiyle olan şeylere sahip çıkmamalı. 
 Bu türlü şeyler kazaen aklına geldiğinde 
 hemenÂ istiğfar etmeli: "Ya Rabbi! Her fiili 
 yaratan Sensin. Ben onu nefsime nisbet eder gibi oldum, 
 bir bulut gibi kafamdan geçti. Bununla Sana şirk 
 koştum. Eğer Sen de ona şirk diyorsan 
 ben muvakkaten dahi olsaÂ müşrik oldum. Sana sığınırım. 
 Allahümme innî eûzü bike min en üşrike bike şey’en 
 ve ene a’lem, ve estağfiruke bimâ lâ a’lem (Allahım, 
 bilerek bir şeyi şirk koşmaktan Sana 
 sığınırım. Bilmeden yaptıklarım 
 için de Senden bağışlanma dilerim).”
Evet, bazı başarıların, yapılan-edilen 
 şeylerin nefse nisbet edilmek suretiyle çürütüldüğü, 
 karartıldığı, renk attırıldığı 
 ve tozlu-dumanlı hale getirildiği kanaatindeyim. 
 İşte bunlar çoğu zaman zıpkın 
 gibi sineme saplanıyor. "Aman Allahım! 
 Ne deniliyor, ne yapılıyor?" diyorum. 
 Tevhid derken, O’nun bayraktarlığını 
 yaparken acaba şirke mi giriliyor endişesini 
 atamıyorum zihnimden. Bu türlü yaklaşımlar 
 melaike-i kiramın, Efendimiz’in (sallallahü aleyhi 
 ve sellem) ve evliya-yı izam’ın ruhlarını 
 rencide ediyordur gibi geliyor bana. Bunlarla benim 
 gibi mübtedi bir adamın bile bir gece uykusu kaçıyorsa; 
 bencillikten, egoizmadan, gururdan, çalımdan rahatsızlık 
 duyuyorsa; her şeyini Allah’a vermiş, Allah’ta 
 fani olmuş, Allah’ta görmüş, Allah’ta bilmiş 
 bu insanlar, şirkten küfürden tiksindikleri gibi 
 tiksinti duyarlar bunlardan. Ehlullah’ın tiksinti 
 duyduğu bir hareket ise iflah olmaz.
Şimdilerde genel kültürümüze o kadar çok aykırılıklar 
 var ki bunları ifadede zorlanıyorum. Aslında 
 Türk milleti tarih boyunca kendi kültürüne, inancına, 
 örf ve adetine ters şeylere karşı direnç 
 göstermiş bir millettir. Fakat şimdilerde 
 asimilasyona açık gibi geliyor bana. Çin’e, Maçin’e, 
 Japonya’ya giden birisi beş-altı ay sonra 
 neredeyse Çin’li, Maçin’li, Japon gibi çıkıyor 
 karşınıza.
Halbuki bağımlı olan bir insan müstakil 
 ve hür insan gibi hizmet edemez. Bağımlılığınız 
 ne kadar çoksa hürriyetiniz o kadar elinizden gitmiş 
 demektir. Bir mü’min hiçbir şeyin bağımlısı 
 olamaz/olmamalı. Yeme-içme gibi tabii, zaruri ihtiyaçların 
 bile bağımlısı olamaz. Yiyeceklerini 
 kifaf-ı nefs miktarınca yer ve biter. 
Yuva insanın zaruri bir ihtiyacıdır. 
 O yuvada eş, olmazsa olmaz hayat arkadaşıdır. 
 Ahirete giden yolda yol arkadaşımızdır 
 bizim o. Bazen biz yolda yürürken kubbedeki taşlar 
 gibi kol-kola, omuz-omuza dayanırız. Ama yuvaperest 
 değiliz. Öyle olursa bağımlı hale 
 gelir insan. İstenilen performansı koyamaz 
 ortaya, gereken aktiviteyi gösteremez. Bağımlılık 
 aslında ruh yapısındakı zaafın 
 ifadesidir, bir boşluktur o. İnsan 
 icabında eşi de olsa, annesi-babası da 
 olsa -bunların hukukuna riayetin yanında- 
 hürr-ü mutlak olduğunu ifade etmeli. "Ben 
 sadece Allahın kuluyum!" demeli. Allah’ın 
 kulu O’nun emir ve yasakları haricinde hiçbir kayıtla 
 mukayyet değildir. 
Bunlar bizim genel kültürümüzün tezahürleridir. Bir 
 başka yerde bulunmakla başkalaşıyorsak 
 şayet, daha değişik bir yerde daha değişik 
 türlü başkalaşma ihtimali de vardır. 
 Yani bir çeşit başkalaşan her türlü başkalaşabilir. 
 Asimilasyona gelince o kuyûttur (kayıtlar, bağlılıklar), 
 takyittir (kayıt altına girme). Takyitlerle 
 mukayyet olan insan hür değildir, esirdir o. Esir 
 olan ise Allah’a tam manasıyla kul olamaz.
Bütün bunlar, müşahedelerimden sızan şeyler. 
 Bazen kan gibi damlıyor içime, bazen de bir iğne 
 gibi batıyor kalbime. Rahatsız oluyorum tavırdan, 
 referanstan, mimikten, bakışlardan, Allah’ı 
 sadece dudaklarla söylemekten, gönülden gelmeyen seslerden, 
 ses adına ortaya çıkan hırıltılardan. 
 Gerçi "Herkes yahşi ben yaman. Herkes buğday 
 ben saman." prensibim ama nasılsa yine de 
 göz yaman şeylere ilişiyor. Bence müslümanlığı 
 yaşıyorsak onu Allah’ın istediği 
 tarzda yaşamamız lazım.
Evet, "İnnemâ emvâlüküm ve evlâdüküm fitne 
 – Muhakkak ki mallarınız ve evladlarınız 
 sizin için imtihandır." İmtihan… Bu 
 dünyada kaybeden anne-babalar, evlatlar var; kazanan 
 anne-babalar, evlatlar var. Kazanan toplum var, kaybeden 
 toplum var. Kazanan mücahit var, kaybeden mücahit var. 
 Kazanan muhacir var, kaybeden muhacir var. Bir ibtila, 
 bir imtihan. Değişmeye gelince, biz değişirsek, 
 seyr-i sülûk-i rûhânîde değişen insanlar gibi 
 değişmeliyiz. Bizim için başka türlü 
 değişme olmaz/olmamalı. Başka türlü 
 değişme dönekliktir, Kur’an’dan mülhem ifadesiyle 
 "tezebzüb"tür: Bir oraya, bir buraya dönme; 
 bu, münafıkça bir davranıştır. Yalnızca 
 bir kere değişmeli insan. Bundan sonra ki 
 her değişim bir adım daha O’na yaklaşma 
 şeklinde olmalı. "Ben boynu tasmalı, 
 O’nun azad kabul etmez kölesiyim" demeli. Eğer 
 insanın bir kıymeti varsa bütün kıymeti 
 buradadır zaten.
Evet, zaman ahir zaman. Zuhur eden de alâmât. Medet 
 Ya Rab!
</div>

Tevhid-Şirk Dengesi