Bunlara, yirmi yaşında bir genç de olsa sahip olduğu inanç; o güne kadar almış olduğu inanç ağırlıklı eğitim ve öğretim; akıl, mantık ve hikmet telakkisi ve hepsinin ötesinde hayat felsefesi ve yaşama şeklini ilave ederseniz bu gencin askeriye ile ortak paydası neredeyse yok denecek kadar azdır.

Ama bütün bu gerçeklere rağmen ben askerlik sürem içinde hiçbir şeye itiraz etmedim, hiç şikâyette bulunmadım. Zor gelmedi diyemem; ama hiç yılmadım, küsmedim, darılmadım. Bir vaaz sonrası, komutanım terhisime bir ay kala beni yanına çağırdı ve “Seni terhis ediyorum.” dedi; dedi ama ben sevindiğimi hatırlamıyorum.