Ve Allah aynı zamanda da bir tanedir. Bir tane olması, hem kâinattaki hakikatlerin, hem de Kur’ân’ın nasslarının ifadesidir. Eğer -hâşâ!- kâinatta iki ilâh olsaydı, yer gök fesada giderdi. Zaten Allah Kelâmı da bundan başkasını söylemiyor: “Allah’tan gayri göklerde ve yerde bir kısım ilâhlar bulunsaydı, yer-gök fesada gider, her yeri bir kaos alırdı.”⁴ Yani yıldızlar müsademe eder, zerreler ve küreler birbiriyle çarpışırdı. Öbür taraftan güneşten gelen şualar ve radyasyonlar karşısında yeryüzündeki uranyum inkılaplara girer, zincirleme reaksiyonlarla her şey yok olur giderdi. Eski kelâmcılar buna “Burhan-ı temânu” diyorlar. Yani bu delile göre, Allah bir tanedir, iki olmaz. Çünkü en küçük bir şey dahi, meselâ bir vapurun dümenine iki el karışsa karıştırır. Bir arabanın iki tarafında iki tane direksiyon olup da iki şoför tarafından idare edildiğinde, yollara rağmen keşmekeşliğe girileceği gibi, kâinatın da, iki muhtar güç tarafından idare edildiğinde fesat ve kargaşaya gireceği kaçınılmazdır.