demiştir. Ne var ki, Allah’a yakınlığı, özel konumu, samimiyet ve ihlâsı, sözlerinin derinliği… gibi, bir irşad erinde bulunması lâzım gelen her şey Peygamberimiz’de mevcut olmasına rağmen, Cenâb-ı Hak, ona bile, “Habibim, sen dilediğin kimseyi doğru yola eriştiremezsin!” buyurmuştur. Kaldı ki, Allah Teâlâ bir başka âyet-i kerimede “Sen gerçekten insanlara doğru yolu gösterirsin.”¹⁰ diyerek Resûl-i Ekrem Efendimiz’in gaye ölçüsünde bir vesile olduğunu da belirtmektedir. Fakat, gaye ölçüsünde dahi olsa vesile vesiledir; dolayısıyla, hidayet etmek sadece Allah’ın işidir ve şe’n-i rubûbiyetin gereğidir. Öyleyse, bir insanın hidayet gibi yalnızca Allah’a ait olan bir meseleyi sahiplenmesi ve sözünde veya sohbetinde, kaleminde ya da yazısında hakikî bir tesir vehmetmesi bir nevî şirktir.

Keşke!