Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
İman bir duyma, bir hissetme meselesidir. 
 Her insanın seviyesine göre farklı bir iç 
 ihsastır o. O olmayınca insanın başka 
 şeylere kapı açması düşünülemez. 
 Mesela, kalbi Allah sevgisi ile tam anlamıyla dolu 
 olan birisinin başka şeylere karşı 
 nefret hissi kalmaz. Bir başka ifade ile Allah 
 aşkı yer bitirir onu. Üstad’ın Otuz İkinci 
 Sözde dediği gibi; “Bazıları ism-i Vedûd’a 
 mazhar olur. Felek mest, kamer mest, nücûm mest, serâser 
 âlem mest..” Her şey mest olur yani, her şeye 
 öyle bakar. Her şeyi ama her şeyi O’ndan ötürü 
 öper, koklar ve sever. İnanmayana bile “Keşke 
 inansa” der ama bu durumu bir yönüyle de takdir eder; 
 “Senin mührün” der ve hikmet avcılığı 
 yapar.Ama kalpte O’na karşı olan sevgi bağları 
 koparsa başkalarına karşı da kopar. 
 Artık başkaları ile olan münasebetleri 
 tamamen menfaat-ı dünyeviye ve cismaniyyeye yönelik 
 hale gelir. Bunlar ise çok zayıf bağlardır.
 
Bence her şeyin O’na bağlanması 
 ve O’nun delice sevilmesi çok önemlidir. Bunun icin 
 bakış açısının buna göre ayarlanması, 
 her fırsatın bu çerçevede değerlendirilmesi 
 gerekir. Mesela, “acz u fakr”… Bu perspektiften kainata, 
 eşyaya ve hadiselere bakan bir insan o acziyet 
 ve zaafiyet icinde O’nun engin şefkatini görür. 
 Bu onu Allah’a karşı alakaya sevkeder. Âfâk 
 ve enfüste O’nun âyâtını tefekkür eder, marifeti 
 artar. Kendi iktidar ve kapasitesini aşan onca 
 işlere bakar, “her şeyin arkasında O 
 var” der.
Hüsnüzan
Başkaları hakkında hüsnüzan 
 etmek, ahlâk-ı hasenenin önemli fakültelerinden 
 biridir. Şöyle düşünmeliyiz etrafımızdaki 
 insanlar hakkında:”Allah’a karşı kimseyi 
 tezkiye etmiyorum ama tavırlarına bakınca 
 bence yahşi bir kula benzer. Allah’ın rahmetinden 
 ümit ederim ki Cenab-ı Hak onu cennetiyle sevindirir.” 
 Evet, Hazreti Ömer gibi bir insan bile; “Dünyaya girdiğim 
 gibi çıkmayı ümid ederim” diyorsa herkesin 
 başkaları hakkında düşüncelerini 
 ve tavırlarını iyi ayarlaması lazım. 
 Ne Cennet hâzini olalım, ne Cehennem zebanisi: 
 Ne Cehennem’e insanları sokmaya çalışıyor 
 gibi tavır alalım, ne de Cennet’e sevk ediyor 
 gibi davranalım.
Öte taraftan hüsnüzan ettiğimiz 
 insanların kayma ihtimaline binaen duada bulunmalıyız. 
 Bazen hüsnüzanda ölçü ayarlanamadığı 
 için olsa gerek ilgili kişilerin eliyle tokat yeme 
 de mukadderdir. Mesela ben arkadaşlar arasında 
 birisi iyi görünüyor, tavır ve tutumu samimi geliyorsa 
 önce ona hüsnüzan beslemiş, fakat hemen ardından 
 şöyle diyerek Allah’a yönelmişimdir: “Ya Rabbi! 
 Sen varken hüküm bana düşmez. Ben bu kulun hakkında 
 hüsnüzan ediyorum, bu mevzuda beni yalancı çıkarma!”
Evet, nazik bir mesele bu. Dikkatli 
 olmak gerekir. Bakın hadiste bir kişinin akıbeti 
 şöyle anlatılır; “İnsan sabahtan 
 akşama kadar salih amel işler, işler 
 belli bir noktaya gelir ki Cennet’le arasında bir 
 adımlık mesafe kalmıştır. Ama 
 akşam üzeri bir iş karıştırır 
 ve Cehennem’i boylar.” Veya bir başka Peygamber 
 beyanında belirtildiği gibi insan said doğar, 
 said yaşar, fakat şaki olarak yuvarlanır 
 gider. Tersi de vaki, bir başkası da şaki 
 doğmuş, şaki yaşamış ama 
 said olarak gider. Bilemeyiz biz, dolayısıyla 
 nihai hüküm veremeyiz, vermemeliyiz.
</div>

İman Yolu