Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Bundan 50-60 yıl önce, bugüne kıyasla alabildiğine 
 az sayıdaki insanın peygamberane bir azimle 
 bu milletin geleceği için -Allah’ın izniyle- 
 yaptıkları şeyler, bugün milyonlara varan 
 insanın yaptıklarıyla mukayese edilmeyecek 
 kadar büyük ve azametli idi. Gördüğüm şu ki, 
 sonrakilerin çalışmalarında öncekilerde 
 var olan canlılık, heyecan ve helecan yok. 
 Gerçi sun’i bir canlılık var; var ama debisi 
 çok dar ve sığ. Sadece bazı yerlerde 
 sun’i su birikintileri göze çarpıyor. Bu da bana 
 göre günümüz müslümanındaki "kıvam problemi"ni 
 gösteriyor.
Bence günümüz müslümanlarının oturup bir 
 kere daha kıvamlarını gözden geçirmeleri 
 gerekiyor. Ben mevcud kıvamla bir yere varılacağına 
 çok inanamıyorum: Duruşlarda ciddiyetsizlik 
 var; iyi örnek olunamıyor; tevarüs edilecek genel 
 ahlâk lâubalice. Mesela, günümüz anne babalarında 
 çocukların dikkatini çekecek, çocukları cezbedecek 
 bir manâ, bir mehabet yok. Aksine duruş bozukluğu 
 var ve ciddiyetsizlik diz boyu! Ananın babanın 
 namazı-niyazı, sözleri çocuklara bir şey 
 ilham edemiyor. Kısacası fertlerde olduğu 
 gibi ailede de kıvam problemi var. Daha önce "kültür 
 müslümanı" tabirini kullanmıştım. 
 İsterseniz burada da "görenek müslümanı" 
 diyelim. Görenek müslümanlığıyla derin 
 olunması, kıvamın yakalanması mümkün 
 değildir. Derinlik, derinden tevarüs eder. Bugün 
 ise mat ve solgun bir tevarüs söz konusu. İnsanın 
 şöyle diyesi geliyor; "Sen kendine merhamet 
 etmiyorsun, hiç olmazsa çocukların için ciddiyete 
 yönel de onlara merhamet et." Aksi takdirde onlar 
 yakın bir gelecekte şekil değiştirip 
 farklılaşacaklar.
İlk tercih baştan kolaydır ama o işi 
 devam ettirebilmek çok zordur. İnsanın bir 
 arı gibi her gün çiçek çiçek dolaşıp 
 kovanını balla doldurması lazım. 
 Her gün yeni bal yapması, bunun için de her gün 
 ayrı bir çiçeğe konması gerek. Yoksa 
 o güne kadar yaptığı balı yer bitirir 
 ve elinde hiçbir şey kalmaz. Bunun için insan dini 
 her gün yeni duyuyormuşçasına yaşayabilmeli, 
 her gün yeni bir imana ulaşabilmelidir. Evliya, 
 asfiya, mukarrabin bu sırrı çok iyi kavramış; 
 kavramış ve ona göre bir hayat yaşamışlardır. 
 İmam Şazeli, Nakşibendi, İmam Rabbani 
 her gün ayrı ve farklı ufuklara açılmazlarsa, 
 elde ettikleri makamlarda durmalarının zor 
 olacağını biliyorlardı ve o makamın 
 hakkını veriyorlardı.
Evet, kendinizi iman adına sürekli besleme ve 
 sürekli rehabilite etmelisiniz. Ciğerinize aldığınız 
 oksijen gibi devamlı yeni ve taze hava peşinde 
 koşmalısınız. "Ben biliyorum 
 bu meseleyi" diyerek kitaba bağlı kalırsanız 
 ve amelde sürekli derinleşmezseniz sonunda elinizdeki 
 mevcudu da yer bitirirsiniz. Bu iş, sürekli yenilenmek 
 ve kaybederim korkusuyla tir tir titremek istiyor. Onun 
 için Rabb’e teveccühte inkıta olmamalıdır.
Bir de nefsin tabiatında var olan sürekli mazeretler 
 üretme ve onlara sığınma tavrından 
 kaçınılmalıdır. İnsan mazerete 
 sığınmak yerine ne yapıp edip cürmü 
 kendinden bilmeli, dahası buna kendini inandırmalıdır. 
 Herkes acz ve fakr yolcusu olmalı ve Allah’ın 
 acziyet ve fakriyete şefkatle teveccüh edeceğinin 
 şuurunda bulunmalıdır. Bu çeşit 
 bir i’mal-i fikir engin bir şefkate kavuşmanın 
 ilk adımıdır. Evet, eğer siz soluduğunuz 
 havada, içtiğiniz suda, yediğiniz yemekte 
 acz ve fakrınızı hissediyorsanız, 
 o engin şefkat kaynağından taşıp 
 taşıp gelen nimetlere şükürle hamdetmiş 
 olursunuz. Bir başka tabirle; "Biz hem aciziz 
 hem de fakir. Bunları bize bir şefkat sahibi 
 ihsan etmekte…" diyebiliyor ve bunu vicdanınızda 
 duyabiliyorsanız şükürle O’na yönelmişsiniz 
 demektir. Bugünün insanının pek çoğunun 
 arzettiğim bu hususta problemleri var: Allah’ın 
 engin şefkat ve merhametinin tezahürü olan şeyleri 
 kendilerinden biliyorlar. Öyleyse biz de bu problemli 
 insanlara dem ve damarlarına dokundurmadan söz 
 konusu ettiğimiz şefkat esintilerini hissettirme, 
 ve onları tefekküre salabilmenin gayreti içinde 
 olmalıyız.
Ve bunlara bağlı son husus; bugün İslam 
 dünyası kendi içinde renk atmış, matlaşmış 
 ve köhnemiş bir görüntü sergiliyor ve yıllardır 
 bunun sıkıntısını çekiyor. 
 Ferdî planda müslümanlığı yaşayanlar 
 var ama topyekün şuurlu bir İslam Dünyası 
 yok. Bu durumun düzelmesi için bir Hazreti Musa, bir 
 Hazreti Harun gibi uğraşmak lazım. Aksine 
 dışta kalır, bu yapının düzelmesi, 
 salaha ermesi için bir gayrette bulunmaz, "bana 
 ne" der gibisinden tavırlar içine girerseniz 
 sizi hasım gören dünya tarafından bütün bütün 
 dışlanırsınız ve kendi sonunuzu 
 hazırlarsınız.
Bu çağ bencilliğe açık bir çağ, 
 materyalist düşünce İslam Dünyası’nı 
 işgal etmiş. Kimseyi inkisara ve ye’se sevk 
 etmemeli bu söylediklerim; sevk etmemeli ama bu durumun 
 üzüntüsünü de duyup bir an önce kendimize çeki düzen 
 vermeye başlamalıyız. Heyecansızlık 
 ve duyarsızlık çarpar bizleri sonra. İnsan 
 bu tablo karşısında bence en azından 
 şu civanmertliği yapmalıdır: Ellerini 
 Rabbine kaldırmalı ve "Allah’ım 
 günahlarımdan dolayı beni mahvetsen bile, 
 ümmet-i Muhammed’i mahvetme!" diye dua etmeli ve 
 kendinden, çoluk çocuğundan ziyade ümmet-i Muhammed’in 
 felâhını gönülden istemelidir; istemelidir 
 ki mevcut perişaniyet ve derbederlik karşısında 
 ızdırap duyduğunu izhar etmiş olsun.
Evet, yaşamak için değil, yaşatmak için 
 yaşama bir manâ taşır. Yoksa abes yer 
 işgal eder ve bu dünyada boşu boşuna 
 gölge yaparsınız. İnsanlığa 
 bir faydamız yoksa bu dünyada ne diye duracağız 
 ki? Bizim bu dünyadaki tavrımız askerin askerlik 
 müddetince kışlada durması gibi olmalı; 
 olmalı ve yaşadığı sürece de 
 vazifesini eksiksiz yerine getirmeli. Vicdanına 
 sık sık bakmalı, kendini sorgulamalı 
 ve sormalı kendine; "Ben ne için duruyorum 
 burada? Acaba beni bu dünyada tutan çoluk-çocuk mu, 
 mal-mülk mü, makam-mansıp mı? Yoksa Rabbim 
 adına ruhumun heykelini dikmek mi?!"
</div>

Kıvam Problemi