Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
İnanan her insan, inancının gereklerini 
 yerine getirse, inancı kadar insan olsa, inancı 
 ölçüsünde bir duruşta bulunsa sadece İslam 
 dünyasında değil dünyanın her yerinde 
 ciddi degişiklikler olur. Evet, İslam dünyası 
 olarak bizler bir kere daha inhitat (gerileme) dönemi 
 yaşıyoruz. Daha önceleri de yaşadık 
 biz böylesi dönemleri ama inananların samimi gayretleri 
 ile idbarımız ikbale döndü. O devrelerde ümitlerimize 
 fer verecek, insanları iyiye, güzele, doğruya 
 yönlendirecek kâmet-i bâlâlar vardı insanların 
 önünde. Onlar kendi kapasiteleri ölçüsünde hizmette 
 bulundular, toplumu yeniden aşıladılar, 
 kurumaya yüz tutmuş yerleri budadılar, yeni 
 fidanlar diktiler. Ancak hemen ilâve edelim, bunların 
 hiçbiri ilk asırda olduğu gibi bir çağlayana 
 dönüşmedi. Belki Osmanlı’yı müstesna 
 sayabiliriz; fakat o da kâmil anlamda ancak bir buçuk 
 asır devam etti, ondan sonra o da duraklama ve 
 inhitata girdi. 
İlk saffet dönemi üç asır kadar sürdü. İrtidat 
 hadiseleri, kendi akıl, mantık ve hissiyatlarını 
 Kur’an’ın önünde tutan felsefî ve kelâmî ekollerin 
 çıkışları, hilâfetin saltanata dönüşmesi 
 gibi olumsuzluklar sürecinde yaşanan kanlı 
 hâdiselere rağmen o ilk saffet varlığını 
 bir yönüyle üç-üç buçuk asır, diğer yönüyle 
 beş asra yakın bir süre devam ettirdi. Fitne 
 dönemlerinde, onca iç ve dış gaileleri göğüsleme 
 hengâmında bile o saffet dönemi doğurganlığını 
 muhafaza etti. Ancak Hicri 5. asrı takip eden yıllarda 
 doğurganlık durdu. Zaman zaman yeni doğumlar 
 olsa, yeni sürgünler çıksa da bu sosyologların 
 ifade ettigi gibi bir yönüyle anomali doğumlar 
 ve sürgünlerdi. Çünkü belli bir yaştan sonra sıhhatli 
 doğum olmaz. Kaderin cilvesidir bu, onu değiştirmeye 
 gücümüz yetmez. 
Ancak bizler yine aynı kader inancımızın 
 uzantısı olarak meselelere sebepler planında 
 yaklaşarak yeniden bir dirilişe ermenin yollarını 
 aramak ve bu yolda hiç durmadan yürümek zorundayız, 
 tıpkı seleflerimiz gibi. Bu yolda olmanın, 
 iç ve dış saffete erebilmenin bir takım 
 şartları var elbette: Yaşatma uğruna 
 yaşamadan vazgeçme, rehavetin kıskacına 
 düşmeme, zevk u sefaya dalmama gibi. Ev, araba, 
 makam, mansıp hiç olmasın mı? diyebilirsiniz. 
 Olsun, ama bunlar kat’iyen tâli derecede kalmalı, 
 asıl gayeden uzaklaştırmamalı bizleri. 
 Yoksa gün gelir bu isteklerin önünü almazsınız, 
 kendi ruhunuzdan uzaklaşır, içte kadavralaşmaya 
 doğru yürürsünüz. Ve yine bir gün gelir bu istekler 
 azgın bir güç olarak karşınıza çıkar 
 ve yer bitirir sizi. 
Osmanlı’yı görmez misiniz? O koca devleti 
 tenperverlik, rahat tutkusu yıkmıştır 
 aslında. Padişah artık orduların 
 önünde değildir. “Padişahlar cephede savaşmazlar; 
 savaşmazlar çünkü onlar ölürse devlet çöker” anlayışı 
 hakim olmuştur. Kadavralaşma dönemine ait 
 utandıran fotoğraflardır aslında 
 bunlar. Halbuki Osman Gazi’den Murad Hüdavendigâr’a, 
 Yıldırım’dan Yavuz’a, Kanuni’ye kadar 
 herkes cephede, askerinin, ordusunun önündedir. 
Her neyse, bu hamur çok su götürür. İç ve dış 
 saffete ermek ciddi irade, nihayetsiz sabır gücü, 
 bitme tükenme bilmeyen enerji ve O’nun rızası 
 haricinde her şeyi elinin tersi ile itmeyi gerektirir. 
Mevlâ muînimiz ola. 
 İNANÇTA DERİNLİK 
Mü’minler olarak çok iyi inanmak, inandığımız 
 şeyleri içte duymak ve hissetmek, bunları 
 başkalarına duyurmak, kendimizi saydam bir 
 varlık gibi yapıp, nereden bakılırsakÂ  
 bakılalım hep O’nu göstermek zorundayız. 
 Bir başka tabirle memur olduğumuz şeyleri 
 harfiyen yerine getirirken kendimizi tamamen O’na adamamız 
 ve O’nda fani olmamız gerekmektedir. Nasıl 
 ki bazı ruh insanları Uhud’u, Hazreti Hamza’yı 
 anlatırken o çetin savaşı kendisi yaşar 
 ve Hamza olur; aynen bunun gibi O’ndan bahsederken yine 
 O’ndan akıp gelen engin dalgalar ile gönlümüzü 
 buluşturabilmeliyiz ki inandırıcı 
 olabilelim.
Müslümanlık sadece ilim değildir, o hayattır. 
 Yaşana yaşana fertle ve toplumla bütünleşir. 
 Zaten inancını bu ölçüde yaşayarak tabiatlarının 
 derinliği haline getirebilenler bu seviyeye ulaşır, 
 uluhiyet hakikatine yeni pencerelerle açılma fırsatını 
 bulurlar.
Evet, imanın nazarî buuddan amelî buuda yükseltilmesi 
 hem dünya hem de ukba hayatımız adına 
 çok önemlidir. Bunu başarabildiğimiz takdirde 
 iman bizim hayatımızın her karesine girmiş 
 demektir, aksi halde eğer ameller yerine getirilirken 
 bu inanç derinliği hissedilmezse hem inanç, hem 
 de amelî yönden nifak başlar ve gün gelir insan 
 -Allah korusun- münafık olur.
Öte yandan bunu duyup, tatmakla iş bitmiyor, 
 hiç durmadan mücedeleye devam gerekir. Zira bu makam 
 veya hal, insanı gurur, kibir ve ucba sürükleyebilir 
 ki bu inananları yeniden nazarî iman seviyesine 
 düşürür. Mukarrebîne bakın; onların âdeta 
 her zaman uluhiyet tecellilerine doğrudan muhatap 
 olduğunu görürsünüz; görürsünüz ama onlarda ucbdan, 
 kibirden, gururdan eser yoktur. “Biz hiçbir şey 
 yapamadık” derler, yürekleri ağızlarına 
 gelir ve sürekli bu hal üzere yaşarlar. Kendilerini 
 Allah’a doğru yükselen yarış pistinde 
 hissederler bunlar. Hiçbir şeyden sarsılmazlar; 
 sarsılmazlar çünkü nazarî imanları amelî imanla 
 sağlam bir blokaja oturmuştur. İşte 
 asıl ulaşılması gereken hedef de 
 budur.
İnanması gerektiği ölçüde inanmamış/inanamamış, 
 amelî zafiyet içinde bocalayanlara, tabir-i diğerle 
 düşe kalka yürüyenlere gelince; belli ölçüde nefsanîliğin 
 ve şeytanîliğin inhiraflarından kurtulmuş 
 olsalar da iman benliklerine tam anlamıyla sinmemiştir 
 bunların. İğreti bir elbise gibidir iman 
 üzerlerinde. İmanını amelle benliğine 
 sindiremeyenler hiç kimseye hiçbir şey veremez. 
 Bu durumdan kurtulmak için insan maddî beslenmesine 
 dikkat ettiği gibi manevî beslenmesine de dikkat 
 etmelidir. Kendini hiç boşluğa salmamalı, 
 hayatında hiçbir gedik bırakmamalıdır. 
 Bununla beraber kaldıramayacağı yüklerin 
 altına da girmemeli, tekellüflü şeylerle uğraşmamalı, 
 beşerî taraflarını zorlamamalıdır. 
 Hiç ara vermeden sürekli oruç tutma, namaz kılma 
 ve dünyadan tamamen elini eteğini çekme de ayrı 
 bir dengesizliktir. Unutmayın, tabiata ters hareket 
 etmek tahribat getirir.
Allah bizi insan eyleye. İnsan söylediğinin 
 iki mislini kendi yapmalı ki kalbi bir bam teli 
 gibi ses versin. Ritmi bozmamalı ki söylediği 
 her kelime, kelime-i tayyibe olsun. Aklı, mantığı, 
 muhakemesi, şuuru, kalbi, latife-i Rabbaniyesi 
 sürekli canlı olmalı ki bu yükü götürebilsin. 
 Yoksa atiyye ile matiyye arasında bir uygunluk 
 yok demektir. Bu uygunluk olmayınca da insan ömür 
 boyu çabalar da bir arpa boyu yol alamaz.
 HATA YAPANLARIN EN HAYIRLISI 
 
Her insan bilerek veya bilmeyerek hata yapar. Tabiatında 
 var hata yapma çünkü insanoğlunun. Onun için kimse 
 bu mevzuda kendine güvenmesin, düşenleri hor ve 
 hakir görmesin. Unutmayın hata edenlerin en hayırlısı 
 “Estağfirullah Ya Rabbi! Bir daha yapmam.” diyenlerdir.
 DÜZ İNSAN 
Sanki alacaklı imiş gibi Allah’a kulluk 
 yapanlar var müslümanlar arasında. Halbuki ne kadar 
 kulluk yaparsak yapalım yine de borçluyuz biz Cenab-ı 
 Hakk’a. Bu vartaya düşmemek için en salim yol düz 
 insan olmaktır. “Rabbim Allah ve HazretiÂ Muhammed 
 (sallallahü aleyhi vesellem) gibi bir Efendim var. Yeter 
 de artar bile bana.” cümlesi ile ifade edilebilecek 
 hakikate gönülden iman etme düz insan olmanın göstergelerinden 
 sayılabilir.
</div>

Saffet ve Diriliş