Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Bazan hayatınızın gayesi edindiğiniz, 
 hayat programınızı ona göre ayarladığınız 
 meselelerle alakalı ciddi denebilecek ölçülerde 
 problemlerle karşı karşıya kalıyor 
 ve hemen gerekli tavrı alıyorsunuz. Ama bazan 
 oluyor ki sizin o problemlere bakış açınız 
 ve duruşunuzla en yakın çevrenizdeki insanların 
 bakışı ve duruşu arasında seradan 
 süreyyaya kadar fark oluyor. Siz geceyi gündüze katıp 
 o problemlere çözüm ararken etrafınızda hiç 
 beyin sancısı yaşamayan, sen ağlarken 
 gülebilen insanları görüyor; görüyor ve kahroluyorsunuz. 
 "Neden böyle yaparlar, neden böyle düşünürler?" 
 diye kendi kendinizi yiyip bitiriyorsunuz. 
Aslında hepimiz imtihan oluyoruz. Duyarlılığımız 
 ile de duyarsızlığımız ile 
 de. Asıl beni bu düşüncelere iten problemlere 
 gelince onlar, kaderin hükmünü icra ettiği yolda 
 ya çözüme kavuşuyor ya da çözümsüzlüğe mahkum 
 oluyor. Evet, her şey O’nun elinde: Zaman O’nun 
 elinde, mekan O’nun elinde ve hüküm sadece O’na ait. 
 Olan ve olmayan her şey O’nun meşietinin eseri. 
 Sebeplere gelince hiç ehemmiyeti yok denecek kadar bir 
 role sahipler.
Evet, bazan öyle hadiselerle karşılaşıyorum 
 ki "Kolum kopsaydı da bunu duymasaydım!" 
 "Allah benim canımı alsaydı da bunu 
 görmeseydim!" diyorum. Belki bazılarınıza 
 garip gelir ama ben bunu derken çok rahatım. ÇünküÂ  
 benim dünyada bulunuş gayem bu. Dert edindiğim 
 şeylerde bir tıkanıklık olduktan 
 sonra ben yaşamışım-yaşamamışım, 
 yatmışım-kalkmışım, sıhhatliymişim-hastaymışım 
 hiç umrumda değil. Zira ne kadar küçük olursa olsun 
 tıkanıklıkları yakın veya uzak 
 gelecekte bozgunlara sebebiyet verebilecek şeyler 
 olarak görüyorum ben.
Bozgun
Bozgun deyip geçmeyin. Bir milletin kaderini değiştirir 
 bozgunlar. Mesela Viyana önlerinde yaşadığımız 
 bozgun. Kaç defa kendi kendime söylenmişimdir; 
 "Keşke! Viyana’da Osmanlı’ya bozgunu 
 yaşatan askerlerin hepsi Merzifonlu ile beraber 
 kollarını-kanatlarını verselerdi, 
 lime lime doğransalardı da Türk milletini 
 bozgun ile tanıştırmasalardı; ona 
 bozguna uğrama nedir duyurmasalardı o askerler." 
 Çünkü o vakte kadar bu millet bozgun nedir bilmiyordu. 
 Çanakkale’dekiler gibi davranmalıydılar: "Mermim 
 yok, topum yok ama süngüm var, tüfeğimin dipçiği 
 var ya!" demeliydiler. Zira böyle kader-denk noktalarında 
 "Ya devlet başa, ya kuzgun leşe" 
 felsefesi ile hareket edilir. Ama ne Merzifonlu ne de 
 askerler bu feraseti gösteremediler. 
Bence, günümüzde karşı karşıya 
 kaldığımız problemlere küçük veya 
 büyük, bugün veya yarın bu türlü bozgunlara öncülük 
 edecek şeyler olarak bakmalı ve ona göre tavır 
 almalı. Onların çözümü uğrunda her şeyi 
 göze alacak bir yüreğe sahip olmalı. Yoksa 
 bana göre o yüreği taşımamalı. Zira 
 oÂ yürek değil, bir et parçasından ibarettir.
Bana diyebilirsiniz burada; "Bu türlü oldukça 
 sert sayılabilecek şekilde insanları 
 sorgulamaya hakkın var mı?" İtiraf 
 edeyim ki bu sorunun cevabınıÂ bilmiyorum. 
 Ama benÂ kendi ölçümü ortaya koyuyor, o ölçümle yaşamaya 
 gayret ediyor ve onu sizinle paylaşmak istiyorum. 
 Daha önce söylediğim gibi dert edindiğim şeylerin 
 ötesindeÂ başka türlü düşüncelere yerÂ vermeyen 
 bir inancım, kanaatim ve felsefem var. Bu felsefe 
 benim benliğime hakim ve tabir caizse benliğimi 
 o yönlendiriyor. Beynimdeki nöronlar, kalbim, hislerim.. 
 hepsi de onun emrinde. Gözümde başka bir sevda 
 yok yani. 
Bir misal vereyim; benim babama, anneme ne kadar büyük 
 saygım olduğunu herkes bilir. Mevizeler hariç 
 babamın yanında konuştuğum cümleler 
 sayılıdır. Doğru veya yanlış 
 ama yetiştiğim muhitteki babaya saygının 
 gereği olarak yaptım ben bunu. Babamın 
 da annemin de gölgelerine ayağımı basmamışımdır.Â  
 Fakat dert edindiğim meselelere ait bir tıkanıklık 
 karşısında annemin-babamın şahsi 
 dertleri ve üzüntüleri bana çok küçük gelir.
Ne Yapmalı?
Bu açıdan varlık gayesi olarak belirlediğiniz 
 şeyleri duyma, hissetme çok önemlidir.Â Vatanım, 
 milletim, devletim, dinim ve insanlık adına 
 bir şey yapabiliyorsam, dünyada yaşamamın 
 bir anlamı vardır, yoksa "abes yaşıyorum" 
 demeli, diyebilmeli insan. İşte bu felsefeye 
 sahip olduğum için belki bu türlü sorgulamalar 
 içine giriyorum. 
Â "Her şey O’nun elinde. Sebeplere gelince 
 hiç ehemmiyeti yok denecek kadar bir role sahipler." 
 dedim yukarıda. Bu doğru, ama bu demek değildir 
 ki sebeplere hiç riayet etmeyelim, atasözünde ifade 
 edildiği gibi; “Saldım çayıra, mevlam 
 kayıra!” felsefesi ile hareket edelim. Elbette 
 hayır. Çünkü insanlar akıllarının 
 erdiği, güçlerinin yettiği kadarıyla 
 sebeplere riayet etmekle mükelleftirler. Bir başka 
 ifade ile; ne kadarına akılları eriyor 
 ve ne kadarına güçleri yetiyorsa o kadarını 
 kullanmakla mükelleftirler. Aklının erdiği, 
 gücünün yettiği sahadaÂ sebepleri kullanmamışsa 
 insan sorumlu olur.
Ama burada ben bir açmazla karşı karşıyayım: 
 Acaba insanlar problemlerin çözümü için hakikaten güçlerinin 
 yettiği, akıllarının erdiği 
 bütün sebepleri kullandılar mı? Eğer 
 kullanmadılarsa iki vebali var bunun. Bir; Allah’ın 
 sebepleri vaz’ ediş hikmetine aykırı 
 hareket ediyorlar. İki, akidemiz açısından 
 sebeplere riyayet etmeme cebriliktir ki bununÂ dalalet 
 olduğunda şüphe yok. Bundan dolayı "Şunu 
 da yapabilirdik, bunu da yapabilirdik" dendiğinde 
 sebeplere tam anlamıyla riayet etmediğimiz 
 kanaati hasıl oluyor bende. Şahsi, küçük meselelerimize 
 kafalarımızı zorladığımız, 
 onlara çareler aradığımız kadar,Â  
 bu meselelere çare bulmak için beyin sancısı 
 yaşamadığımız ortaya çıkıyor. 
 Halbuki burada hiçbir şeyi fevt etmemek, arkada 
 "keşke" diyecek bir boşluk bırakmamak 
 lazım.
Hasılı, şu soruyu sormalı herkes 
 kendine: Nerede ve nasıl bir problem olursa olsun, 
 onu çözüme kavuşturmak için adeta burnumdan kan 
 gelircesine bütün gayretimi ortaya koydum mu? Bu içtihat 
 mahallinde vazifemi yaptım mı? Malum "içtihad" 
 insanın takatını sonuna kadar kullanması 
 demektir. "İçtihad" kelimesi "cühd" 
 kökünden gelir. Anlamı itibariyle "cühd" 
 ise "cehd" gibi sadece maddi gücü kullanmayı 
 değil malik olduğu his, duygu, düşünce 
 gibi insanın manevi cephesinde bulunan her şeyi 
 içine alır. 
Bu fasılda zikredilebilecek üçüncü husus duadır. 
 Bir müslümanın en güçlü, en vurucu özelliği 
 Allah’a olan teveccühü, tazarruu ve niyazıdır.Â  
 Rabbisi karşısında kusurlarını 
 idrak etmesi, nefsini sorgulaması ve kendini istiğfara 
 salmasıdır. Kur’an; "Mâ esâbeke min musîbetin 
 febimâ kesebet eydîkum ve ya’fû an kesîr." buyuruyor. 
 Yani; “Başınıza gelen herhangi bir 
 musibet, kendi ellerinizin yaptığı işler 
 yüzündendir. Allah işlediklerinizin bir çoğunu 
 affeder.” (Şura, 30) Demek başımıza 
 musibet televvünlü ne gelirse gelsin bu bizim kendi 
 elimizle yaptığımız şeylerden 
 dolayıdır. Burada en önemli nokta insanın 
 kendini problemlerin kaynağı görmesidir. Çünkü 
 bir insan; "Bu problem benim kusurumdan kaynaklandı." 
 demiyor, hadiselere bu perspektiften bakmıyor, 
 bakamıyorsa Allah’a tazarru ve niyazda bulunmaz. 
 Onun için bir yerde falso olduğunda oradakiler 
 bu falsoyu kendi günahlarına bağlayacak kadar 
 basiretli davranmalılar; davranmalılar ve 
 hemen ellerindeki en önemli koza yani duaya, tazarruya, 
 niyaza koşmalılar.
Evet, yapılan işlerin ahenkli gidebilmesi, 
 meyelân-ı hayrın (hayırlara meyil) sürekli 
 güçlendirilmesi için her işin başında, 
 ortasında, sonunda Cenab-ı Hakk’a tazarru 
 ve niyazda bulunmak şarttır. Belki bu çerçevede 
 hayatının yarısı münacaatla geçmelidir.Â  
 Mevcud çıkmazlar, açmazlar, problemler karşısında 
 "Benim yüzümden oldu" deyip sabahlara kadar 
 başını secdeye koyup tevbe ve istiğfar 
 etmek icab eder. Bir gün yetmezse ertesi gün bir daha, 
 ertesi gün bir daha… 
Bütün bunlar hiç yapılmıyor mu? Yapılmıyor 
 dersem suizan etmiş olurum. Ama yapılıyor 
 demeye de cesaret edemiyorum; edemiyorum çünkü inandırıcı 
 bir tablo göremiyorum. Genel tavırlar yapılıyor 
 hissini uyarmıyor üzerimde. Aslında bunu daha 
 geniş açıdan ele aldığımda 
 alem-i İslam için de aynı şeyi düşünüyorum 
 ben.
Gördüğünüz gibi benim derdim, açmazlarım, 
 problemlerim, en yakınımdan İslam alemine 
 uzanan çizgide yakın ve uzak çevrem karşısındaki 
 mülahazalarım, düşüncelerim, endişelerim 
 bunlar. Suizanna girmemeye çalışarak meselenin 
 içinden sıyrılmaya çalışıyorum. 
 Ye’se kapılmıyorum. Etrafıma hep ümid 
 neşideleri, ümid kasideleri söylüyorum. Fakat beri 
 taraftan da bu düşünce ve endişelerden kendimi 
 alamıyorum. 
Yeis Yok
Ye’s öyle bataktır ki düşersen boğulursun,
Ümide sarıl sımsıkı, seyret ne 
 olursun!
AkifÂ böyle söylemiş, ben de aynı şeyleriÂ  
 söylesem rencide olur musunuz:
Azmiyle, ümidiyle yaşar hep yaşayanlar;
Me’yus olanın ruhunu, vicdanını bağlar.
……….
Ey dipdiri meyyit! "İki el bir baş 
 içindir"
Davransana… Eller de senin, baş da senindir!
……….
Kurtulmaya azmin, niye bilmem ki süreksiz?
Kendin mi senin, yoksa ümidin mi yüreksiz?
Hasılı; "Benim yüzümden oldu" 
 diyecek yürekli insanlar istiyor. Kaf dağının 
 arkasında Ankâ kuşuna bir şey olmuş; 
 "benim yüzümden oldu" diyecek. Oysa ki ne 
 Kaf dağı var, ne de Ankâ. Bu, müslümanların 
 yitirdiği yürektir.
</div>

Yitirilen Yürek