Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
İçinde bulunmaya gayret ettiğiniz, yolunda 
 yürümeye çalıştığınız 
 yolda niyetinizde hep “O” olursa, masmavi renge bürünmüş 
 Cennet’e ait büyüleyici kokuları geçtiğiniz 
 her güzergâha yayarsınız. Evet, mü’minin niyeti 
 çok önemlidir. Niyet, sıradan işleri ibadet 
 haline getirdiği gibi, o gerektiği gibi muhafaza 
 edilmediği zaman ibadetler ibadet olmaktan çıkar. 
 Bozuk bir niyetle namazın çehresini burada kirletirseniz, 
 orada karşınıza hortlak gibi, gulyabani 
 gibi bir şey çıkar. Öte yandan Allah Resulününkine 
 (sallallahu aleyhi vesellem) benzeyen yatış 
 şeklinin bile ibadet olduğunu belirtmiyor 
 mu İslam uleması?
Niyet bu kadar önemli olunca, sürekli Allah’la, sürekli 
 i’la-yı kelimetullahla oturup kalkmanız sizi 
 çok aşkın kılar. İşin aslı, 
 kendini O’na, O’nun adının yüceltilmesine 
 kilitleyenlerin belki de öyle çok derin mülahazaları, 
 derinlemesine bir ibadet u taatleri de yoktur ama sürekli 
 bir teveccüh içinde bulunma niyet ve gayretleridir onları 
 aşkın kılan. Bu öyle bir debi kazandırır 
 ki onlara, artık kişi yerken, içerken, yatarken, 
 kalkarken hep “Bu hakikatları nasıl anlatırım!” 
 derdi ve ızdırabıyla yaşar ki bu 
 Cenab-ı Hakk’a sunulan en büyük duadır.
Peygamberlerin peygamberliği malum. Peygamberlik 
 Allah’ın takdiri. Ama neden bizler de Onlar gibi 
 olmayalım, onların yaptığını 
 yapmayalım. Peygamberane bir azimle peygamberce 
 bir cehd içinde olabiliriz. Eğer ruhumuzdaki yabancı 
 hülyaları ruhumuzdan söküp atabilirsek, bizler 
 de peygamberane mülahazalar içinde ızdırap 
 insanı olabiliriz. İslamî heyecanı hayatımızın 
 her karesinde duyabiliriz. Böyle bir ızdırabı 
 duymanın zor olmadığı kanaatındayım.
Bir de Allah bazılarına “vüd” (sevgi) vaz’ 
 ediyor. Kime el atsa hemen kıvama eriyor. Bu kimbilir 
 belki de Allah’ın bize bir fırsat verdiğinin 
 şahididir. Öyleyse vakit fevt etmeden bizden beklenen 
 şeyleri yerine getirmeliyiz.
Bu yolda yürürken önümüze bazen engeller çıkabilir. 
 Birileri önünüze çıkıp size zarar vermek isteyebilir 
 ama peygamberlere de birçok engeller çıkmamış 
 mıdır? Öyleyse bunu hayatın ve bu yolun 
 bir realitesi olarak kabullenmek lazım.
Bir de toprağa atılan her tohum çıkmaz. 
 Bazılarını kuşlar yer, bazıları 
 çürür gider. Öyleyse himmetini ali tutup elindeki bütün 
 tohumları bir an önce toprağa gömmeye bakmalısın. 
 Şöyle olsun böyle olsun deyip gözünü neticeye dikme, 
 Allah’la pazarlıktır ve yanlıştır. 
 Vazifemizi yapıp neticeyi O’nun takdirine bırakmak 
 gerektir.
 Süreklilik 
Amelî hayatımızda 
 önemli olan her işi Allah görüyor gibi ve hiç ara 
 vermeden kusursuz ve arızasız yapmadır. 
 İman işin nazarî yanıdır ve nazarî 
 iman insanı bir yere kadar götürür. Bir insan kırk 
 sabah namazını cemaatle kılarsa Allahın 
 onun kalbinde bir çerağ tutuşturacağını 
 söyler tasavvuf erbabı. Ama bu neticeyi elde etmek 
 nazarî imanla değil amelî imanla olur. Daha da 
 önemlisi o amelî imanın “Allah görüyor” mülahazasına 
 bağlı olarak yerine getirilmesiyle olur.
Allah’a yönelmenin, yönelebilmenin, daimî huzurda 
 olduğunu hissetmenin elbette çeşitleri ve 
 dereceleri vardır. Bunların en büyüğü 
 sebepleri hiç nazara almadan sebepler üstü bir teveccühle 
 Allah’a yönelebilmektir. Bizler o ufka ulaşabilmenin 
 sırlı anahtarını ne yapıp edip 
 elde etmeliyiz, onu elde edebilmek için de ısrarlı 
 olmalıyız. Bunun en kestirme yollarından 
 biri namazlarımızı tadil-i erkanla, hakkını 
 vererek kılmak ve arkasından kamil manada 
 tesbihatımızı yapıp elleri Rabb’e 
 kaldırmaktır.
Yalnız burada niyetin çok önemli bir yeri vardır. 
 Spor yapma amacıyla kılınan namazda “spor 
 yapma” bir niyettir ama bu niyet namazı namaz olmaktan 
 çıkarır, niyetteki gibi gerçekten spor yapar. 
 Kahraman desinler, beni görsün ve alkışlasınlar 
 diye yapılan amellerde bunlar niyettir ama insan 
 böyle bir niyetle cehenneme yuvarlanır. Gördüğünüz 
 gibi kendini bir hiç bilme, sıfırlayabilme, 
 her şeyi O’na verme sürekli mücadele istiyor. Evet, 
 O’nun lütufları sağnak sağnak üzerimize 
 yağıyor. Önemli olan bu lütuf ve ihsanları 
 âriye görmek, emanetçi olduğunun şuurunda 
 bulunabilmek ve her şeyi asıl sahibine verebilmektir.
Ayrıca, O’nun vaz’ ettiği kurallara bağlılık 
 ve teslimiyetin ayrı bir yeri vardır. Bir 
 insan çok koşturur ve çok yorulur ama O’nun için 
 değilse, O’nun koyduğu sınırlar 
 içinde değilse, bütün koşuşturmalar ve 
 uykusuz kalmalar bir yorgunluktan ibaret kalır. 
 Her şeyi en iyi Yaratan bilir. Yaratanın emirlerine 
 riayet etmeli ki bir yere varılabilsin.
Büyük Türkiye Hayali 
Ülkem ve onun geleceği adına çok ciddi endişelerim 
 var ama ümidimde hiçbir eksiklik yok. Endişelerim 
 hemen herkesin gözü önünde cereyan eden hadiselerden 
 kaynaklanıyor. Bu milletin istikrarına birileri 
 sürekli çomak sokuyor; sokuyor çünkü siyasi, ekonomik, 
 kültürel alanlarda istikrara kavuşmuş güçlü 
 bir ülke olmamızı istemiyorlar.
Bunun yanında bir de doğrudan dine düşmanlık 
 yapanlar var. Dindar insanların ülkeleri ve ülkelerin 
 geleceği adına yaptıkları bütün 
 gayretleri baltalamak için ellerinden geleni yapıyorlar. 
 Kötülüğe mahkum olmuşlar adeta. Kötülükten 
 başka hiçbir şey düşünemiyorlar. Kötülüğe 
 öylesine kilitlenmişler ki alıp onları 
 Cennet’e koysanız “Sizin elinizle cennete girmeyiz” 
 diyecek kadar şartlılar dindar insanlara ve 
 yaptıklarına. Bununla beraber inanan insanlar 
 bu ülkede her şeye rağmen olumlu düşünmek, 
 müsbet hareket etmek ve sabırla mukabelede bulunmak 
 mecburiyetindedir. Büyük Türkiye’ye giden yol buradan 
 geçer. 
Evet, bu millet tarih boyunca özellikle kendi coğrafyasında 
 cereyan eden olaylar karşısında hiç bu 
 kadar zaaf ve acz yaşamamış, tarihin 
 hiçbir döneminde bu kadar devre dışında 
 bırakılmamıştır. Bu onur kırıcı 
 durum bazılarının hiç umurunda değil; 
 değil zira tek amaçları kendi statüleri, maddi-manevi 
 çıkarları.
Şanlı mazimizde ihraz ettiğimiz konumu 
 tekrar elde etmek zaman ister, sabır ister, azim 
 ve gayret ister, çatlayıncaya kadar doğru 
 yolda, doğru metodlarla koşmak ister. Onun 
 için kötülükten başka bir şey düşünmeyenlere 
 bile Büyük Türkiye olmanın hatırına ve 
 milletimizin indirildiği tahtın hatırına 
 sabırlı olup katlanmasını bilmek 
 lazım.
Takıntılar 
Dinimiz adına problemlerin üst üste yığıldığı 
 bir dönemde bazılarının küçük küçük meselelere 
 takılıp olmayacak beklentilere girmelerine, 
 bunların kavgalarını vermelerine bir 
 türlü mana veremiyorum. Bence kamil mü’min şöyle 
 düşünmeli; “Karşımda öyle dehşetli 
 bir yangın var ki bu felâket karşısında 
 gerekirse eşimin adını bile unutmalıyım.”
Evet, bana çok dokunuyor, inanan insanların bu 
 yangını, bu felâketi görememeleri. Yangın 
 etrafı sarmışken her meseleyi kalkıp 
 kendilerine bağlamaları, çadırın 
 orta direği gibi görmeleri, beklentilere takılıp 
 kalmaları, başkalarına hayat hakkı 
 tanımamaları bana çok ama çok dokunuyor. Bundan 
 dolayı olsa gerek beklentimiz ölçüsünde inayet 
 olmuyor, bereket kesiliyor. 
Bana göre inanan insanlarda ciddi ölçüde mantık, 
 his ve düşünce inhirafı var. O’nun icraatına 
 karşı sorgulayıcı tavır almayı 
 başka nasıl izah ederiz ki? Kendimize göre 
 kesip biçmeleri, hükümler verip insanların işlerini 
 bitirmelerini nasıl izah ederiz? İşin 
 Sahib-i hakikisini ve O’nun takdirini hep göz ardı 
 ediyoruz gibi geliyor bana. İhtimal içine düştüğümüz 
 bugünkü duruma müstahak oluşumuzun nedeni de bu.
 
Bir dönemde Osmanlı cepheyi bırakarak rahat 
 ve rehavete girmişti. Fatih ve Yavuz gibi ön cephede 
 yer almayıp, ölmeyi göze almayanlar/alamayanlar 
 askerin önüne geçemeyenler saraylarda yan gelip yatmayı 
 tercih etmişlerdi. Halbuki kahramanlık cephede, 
 serhat boylarında olur, sarayda değil. Cepheyi 
 tercih etmeyenler kahraman değil bâği olurlar. 
 Kuvvetlerini kullandığı yerde bâğilik 
 yapar, zalim ve gaddar olur. Zayıf olduğu 
 dönemlerde de sünepeleşir, zelil ve rezil olurlar.
İnananlar takıntılarını bir 
 kenara bırakıp maddi-manevi bütün güçlerini 
 bugün meyyit olan bir milleti ihya etmeye sarfetmeliler. 
 Mesleğine aşık bir hekim heyecanıyla 
 yapmalılar bunu. Ölü bedeni diriltme gayreti içinde 
 bulunmalılar. Aksi takdirde cesedin üzerinde akrepler 
 cirit atar, kargalar, akbabalar, kartallar etrafta uçuşur.
</div>

Peygamberane azim