Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
 Allah kelam-ı ezelisinde “Allah 
 onların günahlarını hasenata tebdil eder” buyuruyor. 
 Bu, günahkar insanlar için aslında büyük bir beşarettir. 
 Fakat bu ayete mâsadak olabilmek için kulun da yapacağı 
 şeyler vardır. Bir; günah insanî ilişkiler alanında 
 cereyân etmişse yani kul hakkı söz konusu ise, mutlaka 
 karşı taraftan helallık almak. İki; işlenen o günahı 
 bir ömür boyu hatırlamak, onun ızdırabını sînesinde 
 dâima canlı ve taze olarak hissetmek. Bu hususu bir 
 başka yerde şöyle ifade etmiştik; “Günah çok kötü 
 bir şeydir; ancak bir yerde iyi sayılabilir. O da 
 kulun bir günaha girdikten sonra bir ömür boyu onun 
 için âh u vâh etmesi halidir. Mesela, harama im’ân-ı 
 nazar ederek (dikkatlice) bakan, fakat yıllar sonra 
 bile onu hatırladıkça iki büklüm olup Rahmet kapısına 
 yönelen bir kul için o günah pek çok hayırlara gebe 
 olabilir.” 
 Bu iki şey yapılabilirse şayet, 
 Allah o kulu ahirette rezil etmez. Ama günah işlenmiş, 
 unutulmuş ise aynı neticeden bahsetmek oldukça zor 
 olsa gerek. Evet, aslında unutulması gerekli olan 
 şeyler iyilikler ve güzelliklerdir. Zannediyorum günümüzde 
 çok müslümanlar bu iki hususu birbirine karıştırıyor, 
 unutulması gerekli olanları unutmuyor, unutulmaması 
 gerekli olanları da unutuyorlar.
 Bu meselenin bir diğer buudu ise 
 şudur; insan olan herkesin ve hepimizin Rabbi ile 
 olan irtibatı adına eksiklikleri, işlediği günahları 
 vardır. Arzu ederiz ki Allah affetsin onları. Fakat 
 aynı arzuyu başkalarının günah ve hataları adına da 
 duymak gerekmez mi? Niçin o arzuyu izhar etmiyoruz 
 biz? Allah hepimizin Allah’ı; O Raûf, O Rahîm ve O 
 Kerim. “Rahmetî vesiat külle şey’” buyuruyor, yani 
 rahmeti herşeyi ihâta etmiş. O’nun âdet-i sübhânîsi, 
 çamurun içinde duran kimseleri hemen tutup çıkarması, 
 yıkaması, üzerine gül suları serpiştirmesi ise şayet, 
 bizim onları çamur içinde görmeye hakkımız yok ki. 
 Dilerse affeder onu. Dolayısıyla yukarıda ifade etmeye 
 çalıştığımız “günahları unutmama”yı herkes kendi adına 
 yapmalı. Elli sene evvel de işlemiş olsa, onu yeni 
 işlemiş gibi bütün inciticiliğiyle duymalı. Bu açıdan 
 “Ben biliyorum ki, falan zat falan zamanda şunu yapmıştı, 
 ama bu günahın hacâletini hiç de üzerinde görmüyorum.” 
 demeye hiç kimsenin hakkı yok. Nereden biliyorsun 
 onun içinde boyundurukların dönmediğini, için için 
 ızdırap çekmediğini?!
 İslamî Denge Ve Mürşid 
 İhtiyacı
 İslam bir denge dinidir. Maddî ve 
 manevî âlem adına koymuş olduğu ölçüler bunun şahididir. 
 Fakat bunları gösterecek dimağlara özellikle günümüzde 
 çok ihtiyaç var. Bu ufku yakalayamayan bir çok insanın 
 yönlendirilmeye, sürekli nezaret edilmeye ihtiyaçları 
 olduğuna inanıyorum. Aksi halde böylelerinin dine 
 ve topluma zararlı olduğu muhakkak. Şöyle ki, bahsini 
 ettiğimiz özellikteki kişiler, ilim adamları, master, 
 doktora talebeleri sistemin gerektirdiği ölçüler içinde 
 çalışıyor. Başkalarının görüş ve düşüncelerini aktarmayı 
 ilmî çalışma olarak kabulleniyorlar. Bunu yaparken 
 de belki farkında değiller ama kendi gönüllerinin 
 ilhamlarını öldürüyor, kendi ruhlarının dilinden kilidi 
 çözmüyor/ çözemiyorlar. Dolayısıyla bugün bir çeşit, 
 yarın bir başka çeşit konuşuyor, en son okuduğu kitabın 
 havasına giriyorlar. Dimağlarda donukluk, söylenen 
 şeylerde zıtlıklar oluyor böylece. 
 Bazılarında da tam tersi şey geçerli. 
 Onlar da alabildiğine serbest ve hür düşünceli. Sürekli 
 beyin firtınaları ve sancıları içinde. Ama bunlar 
 da dinin getirdiği temelleri tam anlamıyla bilemediklerinden 
 ölçüsüz, bazan da İslam’a zıt şeyler söyleyebiliyorlar. 
 Bu açıdan ilk sınıfta yer alanlara İslam’ın hayatın 
 hiçbir alanında boşluk bırakmayan dengelerini hatırlatacak, 
 gösterecek; diğerlerine de basit seviyede dahi olsa 
 İslam’ın usûlüne ait değerlerini gösterecek, öğretecek 
 denge insanlarına ihtiyaç olduğu kesin. 
 Işığın Göründüğü 
 Ufuk
 Bazan ışık görünür. Aradan on sene 
 geçer, yirmi sene geçer, ışık hala göründüğü ufukta 
 durur, bir santim ilerleme kaydetmez. Neden? Çünkü 
 insanların azmi, kasdı, kararlılıkları, plânlarının 
 ciddiyeti, uygulanabilir oluşu şart-ı âdî planında 
 müessir şeylerdir. Eğer bunlarda bir eksiklik ve aksama 
 söz konusu ise, ışık göründüğü yerde görüne durur 
 fakat siz yürümenize rağmen bir türlü tünelin öbür 
 ucunu bulamazsınız. Bununla beraber ışığın göründüğünü 
 kabul etmelisiniz. O zaman ya; “Ne yapalım! Işık biraz 
 erken görünmüş.” veya “Biz ışığa doğru yürürken âhesterevlik 
 ediyoruz.” ya da; “Atâ-i ilâhî burada ayrı bir cilve 
 ortaya koyacak.” diyeceksiniz.
 Bu çerçevede bir hususu tekrar hatırlatmak 
 isterim; bazan dünyanın herhangi bir yerindeki muvaffakiyet, 
 başka yerlerde muvaffakiyete giden yolu tıkayabilir 
 ve sistemi felç edebilir. Cüz’î dairedeki tekevvün 
 ‘hepten’in önünü kesebilir. Zira o muvaffakiyet başkalarının 
 gıpta damarlarını harekete geçirmiş, haset duygularını 
 kabartmış, düşmanlık yapmalarına zemin hazırlamıştır. 
 Mesele, dininizi anlatma, hakkı başkalarına duyurmadır. 
 Dinimizi anlatma istikametindeki bir başarı başka 
 bir yerde kendilerine rakip kabul etmeyenlerin harekete 
 geçmesine sebebiyet verebilir. Öyleyse, bir yerde 
 doğum yaptırtıp diğer yerlerde kısırlaşmaya, kısırlaştırmaya 
 sebebiyet vermeyin. Unutmayın, hâmile olan bütün analar 
 doğum yaptığı zaman başkalarının yapacağı bir şey 
 kalmamış demektir.
 Yağmur Yağarken
 Yağmur yağıyor şu an. O yağmur -ki 
 diğer adı rahmettir- Allah’tan, rahmet semasından 
 yeni kopup gelen şeyin adıdır. O şimdi üzerinde öbür 
 alemin çizgilerini taşıyor, o aleme ait turfanda televvünlere 
 âyinedarlık yapıyor. Bu esnada eğer gönüller Allah’a 
 teveccüh eder, diller O’nu mırıldanırsa, Allah o duaları 
 kabul buyurur. Şimdi siz, sizin için hayatta en önemli 
 gaye ne ise, o gayeye kalbinizi kilitleyerek Cenab-ı 
 Hakk’a dua edin, o meramınızı isteyin. “Güzel söz 
 O’na çıkar, iyi amel O’na yükselir.” diyor Kur’an. 
 Dolayısıyla O’ndan gelenlerin geldiği şu anda, O’na 
 gidecek şeylerin gitmesinde bir kolaylık söz konusudur. 
 Yani gök kapıları açık, rahmet geliyor, yerden kelimeler 
 de O’na yükseliyor.
 İsterseniz benim kelimelerime kalbinizin 
 heyecanıyla iştirak edebilir, amin diyebilirsiniz: 
 “Allâhümme a’li kelimete’llâhi ve kelimete’l-hakki 
 ve dîne’l-İslami fî külli enhâi’l-âlem. Veşrah sudûranâ 
 ve sudûra ibâdike fî külli enhâi’l-âlemi ile’l-îmâni 
 ve’l-İslâmi ve’l-ihsâni ve’l-Kur’ân vestahdimnâ fî 
 hâzâ’ş-şe’n. Vec’alnâ min ibâdike’l muhlisîne’l muttakîne’l 
 veriîne’z zâhidîne’l mukarrabîne’r râdîne’l merdıyyîn. 
 Allâhümme yâ müfettiha’l ebvâb! İftah lenâ ümmete 
 Muhammedin sallâhu aleyhi vesellem lâsiyyemâ ihvânî 
 ve ehavâtî ve asdikâî ve sadâikî ve ahbâbî ve ehibbâî 
 hayra’l-bâb. Rabbenec’al lenâ min emrinâ ümmete Muhammedin 
 sallahu aleyhi vesellem lâsiyyemâ emra ihvâni ve ehavâti 
 ve asdikâi ve sadâikî ve ahbâbî ve ehibbâî fî külli 
 enhâi’l-âlemi ferecen ve mahrecâ, ve sallallâhu alâ 
 seyyidina Muhammedin ve alâ âlihî ve ashâbih.”
 (Allahım! Yüce adını, hak kelamını 
 ve din-i mübin-i İslam’ı dünyanın dört bir tarafında 
 yücelt! Gönüllerimizi ve dünyadaki bütün kullarının 
 kalblerini imana, İslam’a, ihsana ve Kur’an’a aç! 
 Bizi bu yolda istihdam eyle! Bizleri ihlâslı; kılı 
 kırk yararcasına takva hayatı yaşayan; zühdü esas 
 edinen; kurbiyetine mazhar olup Senin yakınlığını 
 kazanmış; Sen’den razı olmuş, Senin de kendilerinden 
 razı olduğun kullarından eyle! Allahım, her kapıyı 
 açan Rabbim! Biz Ümmet-i Muhammed’e (sallallahu aleyhi 
 vesellem), hususen kardeşlerimiz, dostlarımız ve sevdiklerimize 
 hayır kapılarını aç! Ey Rabbim! Biz Ümmet-i Muhammed’e 
 (sallallahu aleyhi vesellem) ve hususiyle de dünyanın 
 dört bir tarafındaki kardeşlerimiz, dostlarımız ve 
 sevdiklerimize bir rahatlık, sıkıntılarına bir çıkış 
 yolu ihsan eyle! Salat u selam Efendimiz (aleyhissalatu 
 vesselam), âl ve ashabı üzerine olsun.)
</div>

Sürekli Hatırlanması Gereken Şey: Günah