Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Bediüzzaman Hazretleri işlenecek 
 günahlarla insanda var olan bazı latîfelerin söneceğinden 
 veya öleceğinden bahsederek Lem’alarda şöyle der: 
 “Hem senin mahiyetine öyle mânevî cihazat ve lâtifeler 
 vermiş ki, bazıları dünyayı yutsa tok olmaz; bazıları 
 bir zerreyi kendinde yerleştiremiyor. Baş bir batman 
 taşı kaldırdığı halde, göz bir saçı kaldıramadığı 
 gibi; o lâtife, bir saç kadar bir sıkleti, yani, gaflet 
 ve dalâletten gelen küçük bir hâlete dayanamıyor. 
 Hattâ bazan söner ve ölür.”
 Her latîfenin bir gaye-i hilkati 
 vardır. Hilkat gayesine uygun biçimde o latîfenin 
 kullanılmaması elbette onun dumûra uğramasına veya 
 ölmesine neden olacaktır. Burada işin en önemli noktası 
 söz konusu latîfelerin tekrar dirilip dirilmeyeceği 
 veya daha doğru bir tabirle Allah tarafından tekrar 
 diriltilip diriltilmeyeceğidir. Kanaatim o ki, eğer 
 Allah’ın fevkaladeden bir lutfu ve inayeti olmazsa 
 onların tekrar dirilmeyeceği ve diriltilmeyeceğidir. 
 Bu açıdan Bediuzzaman’ın, Lem’alardaki aynı yazının 
 devamında söylediği “Hazer et, dikkatle bas, batmaktan 
 kork- bir lokmayla, bir daneyle, bir bakmakla o latîfelerini 
 batırma” nasihatine iyi kulak kesilmek gerek.
 Ancak iman başta olmak üzere marifetullah, 
 muhabbetullah, mehafetullah ve zevk-i ruhaniye erip, 
 hakikat yolcusu insanın asıl hedefi olan rıza-yı ilahiye 
 ulaşabilmesi adına verilmiş olan latîfeler eğer küfür 
 ve dalaletle ölüyor ve bir daha dirilmiyorsa, sonradan 
 hidayete eren insanlar hiç bir yere varamazlar. Oysa 
 ki, mühtediler içinde seyr-i sülûkta nice mertebeleri 
 kat’ etmiş insanlardan söz etmek mümkün olduğu gibi, 
 cahiliyye insanlarından mucize denilebilecek bir toplum 
 da çıkmıştır. Demek burada Allah’ın hususi bir iltifatı, 
 fevkalade bir inayeti var.
 Bizim hamuru müslümanlıkla yoğrulmuş 
 insanlar olarak, inayete güvenmekle beraber, irademizi 
 esas alarak davranışlarımızı ayarlamamız gerekir. 
 Zira adet-i ilahi günahlara girme durumunda o latîfelerin 
 sönmesini ve ölmesini netice veriyor.
 Bu çerçevede iki önemli tehlikeye 
 dikkatlerinizi çekmek istiyorum; çoklarımızın içki, 
 kumar, hırsızlık türü günahlar kategorisi içine girmediği 
 için belki dikkat etmediği ama işin aslına bakılırsa 
 bir çok latîfelerin ölmesine neden olan iki yanlış 
 his ve duygudur bunlar. Aslında ikisini bir başlık 
 altında da toplayabiliriz: enaniyet. Ama biri şahsi 
 enaniyet, ikincisi yaptığı yararlı işlerle başarılı 
 gözüken ve halk nezdinde öyle kabullenilen bir cemaate 
 mensup ve aid olmanın verdiği cemaat enaniyeti.
 Birincisi; şahsi enaniyet. Şahsi 
 enaniyet az veya çok, külli veya cüz’i herkeste vardır. 
 Günümüzdeki Kur’an mesleği, Bediuzzaman Hazretlerinin 
 enfes tesbitleri içinde acz, fakr, ihtiyaç, şevk, 
 şükr, tefekkür ve şefkat gibi umdeler üzerine müessestir. 
 Bu hasselerin her biri bir bütünün parçaları olmasının 
 yanı sıra, aynı zamanda birbirinin lazımıdır. Dolayısıyla 
 zincirde halka veya halkalar eksik kalacak ve insan 
 kamil mertebeye hiç bir zaman çıkamayacaktır. Şimdi 
 hem bu halka içinde bulunup, hem bu Kur’an mesleğine 
 intisap edip, hem de onun gereklerini bilmeme ve kurallarını 
 uygulamama insanı farkına varmadan daireden uzaklaştırır. 
 Onun için meslek kurallarını bilme ve onlara riayet 
 etme, o meslekte başarılı olmanın yegane yoludur.
 Evet, benlikte öyle bir özellik 
 var ki, insanı merkezden, kendisinden uzaklaştırır, 
 “men ittehaze ilâhehû hevâhu (kendi heva ve heveslerini 
 tanrı edinen kimse..Furkan Suresi 25/43, Casiye 45/23)” 
 sırrınca anlatılan derekeye düşürür. Sadece kendini, 
 kendi yaptıklarını beğenen bir seviyeye, daha doğrusu 
 böyle bir seviyesizliğe düşürür insanı. Bazan da başkalarının 
 güzel yaptıkları şeyleri, sırf kendisi yapmadığı için 
 çirkin bulur böyleleri.
 İkincisi ise bir cemaate mensup 
 olmanın verdiği bir başka türlü enaniyet. Çok açık 
 ve net bir ifade ile “kahramanlar yaratan bir ırkın 
 ahfadıyız”a bedel, “Dünyanın dört bir yanında eğitim-öğretim 
 faaliyetleri ile ülkemizin adını bayraklaştıran, saadet 
 asrı hariç İslam ve belki de insanlık tarihi boyunca 
 eşi-menendi görülmemiş bir hızla faaliyet alanını 
 genişleten, insanlığın geleceği adına asırlardır ihmal 
 edilen ahlaki temelleri atan bir hareketin gönüllü 
 fertleriyiz” şeklinde bir yaklaşım. Halbuki bizleri 
 bu yola hidayet eden de, o yolları lütuf ve ihsan 
 eden de sadece O. M. Akif’in deyişi ile bugün biz 
 neye malik isek hepsi O’nun vergisi ve biz sadece 
 O’na medyûnuz. Üstad Hazretleri ne güzel söyler; “Bilmeyerek 
 bu yolda istihdam ediliyoruz.” Kendisini sorguladığı 
 bir baska yerde; “Hem deme ki ‘Ben mazharım. Güzele 
 mazhar ise güzelleşir.’ Zira, temessül etmediğinden, 
 mazhar değil, memer olursun. Hem deme ki, halk içinde 
 ben intihap edildim. Bu meyveler benimle gösteriliyor. 
 Demek bir meziyetim var.” Aynı hakikatı diğer bir 
 misal içinde şöyle anlatır; “Hem nasıl ki yeryüzünde 
 bulunan parlak şeylerin, güneşin akisleriyle parlamaları 
 ve denizlerin yüzlerinde kabarcıkların, ziyanın lem’alarıyla 
 parlayıp sönmeleri, arkalarından gelen kabarcıklar 
 yine hayalî güneşçiklere aynalık etmeleri bilbedâhe 
 gösteriyor ki, o lem’alar, yüksek birtek güneşin cilve-i 
 in’ikâsıdırlar.” Yani senin güneşle irtibatın budur. 
 Güneşe müteveccih olman Ondandır diyor. 26. Sözde 
 de “Sen, ey riyakâr nefsim! ‘Dine hizmet ettim’ diye 
 gururlanma, ‘inne’llâhe leyüeyyidü heze’ddîne bi yed-i 
 racüli’l-fâcir’ sırrınca, müzekkâ olmadığın için, 
 belki sen kendini o recül-ü fâcir bilmelisin. Hizmetini, 
 ubûdiyetini, geçen nimetlerin şükrü ve vazife-i fıtrat 
 ve farîze-î hilkat ve netice-i san’at bil, ucb ve 
 riyadan kurtul.” diyor.
 Evet, bu zat, haşa! estağfirullah’a 
 yatırım yapmıyor, kendine nasıl bakıyorsa öyle konuşuyor, 
 mazhariyeti söylemiyor, hatta ona memerriyet diyor. 
 Kendini vahdet-i vücutçulardan farklı olarak bir ayna 
 misali tecelligah olarak görüyor. Onlar malum, tüm 
 varlığı cansız akisler olarak kabullenir. Cami gibi 
 bazıları açıktan açığa evham ve hayalat der varlığa. 
 Yani bakış açınıza göre değişiyor eşyanın mahiyeti. 
 Netice itibariyle insanın bu şekilde bakması lazım 
 kendine. Halbuki biz tam aksini yapıyoruz, Cenab-ı 
 Hakk lütfediyor, biz kendimize malederek söylüyoruz. 
 Ve bazan meseleyi, karşı tarafı aldatmak için inşaallah 
 ile, maşaallah ile süslüyor ve besliyoruz. Bunlar 
 da riyanın koruyucu serası, mahfazası, kabuğu oluyor. 
 Bana göre bu Allah adına yapılan gizli bir saygısızlık. 
 Yani “Ben yaptım, ben ettim” deme açık, “Allah’ın 
 izniyle, inşallah, maşaallah” gibi koruyucu seralar 
 içinde konuşma tarzı da gizli saygısızlık. Tabii bunlar 
 gerçekten kalpte yer bulmayıp, sadece dilin ucundan 
 zahiri kurtarmak için söylenen sözlerse.
Bu açıdan Kur’an dairesi içinde bulunan 
 herkes ciddi bir tehlike sath-ı mailinde bulunuyor. 
 Onun için herkesin bir muhasebe ve murakabe ile nefsin 
 oynadığı bu oyundan sıyrılması, bunun icin de başkaları 
 ile konuşurken, kendi kendine düşünürken, yazarken, 
 çizerken hasılı sürekli O’nun kudretini, O’nun inayetini, 
 O’nun riayetini, O’nun hıfzını, O’nun kelaetini, O’nun 
 vekaletini öne çıkarması lazım.
 Evet, ferdî enaniyet, cemaat enaniyetine 
 inzimam edince kırılmaz bir hâl alıyor. Aslında herkesin 
 malumu olduğu üzere eserlerde ‘ene(ben)’yi kırmak 
 için ‘nahnu(biz)’ye müracaat etmek tavsiye ediliyor. 
 Ama burada ‘nahnu’ de işe yaramıyor. Onun için ‘nahnu’yü 
 de aşıp ‘Hüve(O)’ye sarılmak gerektiğine inanıyorum. 
 Zira, hepimizin sürekli rehabilitasyona, nasihata; 
 bu ölçüleri zihnimizde canlı tutmaya ihtiyacımız var. 
 Harun Reşid’in defalarca Fuzayl ibni Iyâz’ın dizlerinin 
 dibinde hıçkıra hıçkıra ağladığını biliyoruz biz. 
 Selâhaddîn-i Eyyubi’nin Izz ibni Abdüsselâm’ın dizlerinin 
 dibine kapanıp ağlaması da az değildir. Ya Zembilli’nin 
 yanında hıçkırıklara boğulan koca sultan Yavuz Selim’e 
 ne demeli.
 Evet, ‘ve’l-muhlisûne alâ hatarin 
 azîm’ deniliyor hadiste. Yani “..İhlasa erenlere gelince, 
 onlar da büyük tehlike içindedir.” Menkıbe kitaplarında 
 anlatılır, Hazreti Musa Cenab-ı Hakka diyor ki: “Ya 
 Rabbi! Hayret ediyorum, Sana gelmiş, ulaşmış insanlar 
 nasıl oluyor da başka mülahazalara kapılıyorlar.” 
 “Ya Musa” diyor Cenab-ı Hak; “Onlar bana gelip ulaşanlar 
 değil, yoldakiler.” Allah hepimizi muhlisin basamağını 
 da aşıp muhlas olan yani ihlasa erdirilmişler zümresine 
 ilhak eylesin.
Allâhümmec’alnâ min ibâdike’l-muhlisîne’l-muhlasîn 
 el-veriîne’z-zâhidîn el-mukarrabîne’r-râdîne’l-merdiyyîn 
 es-sâfîne’l-muhibbîne’l-mahbûbîn.
Amin Ya Rabbi!
</div>

Enaniyet ve Aidiyet Hisleri