Kırık Testi

<div class="elementor-widget-container">
Televizyon haberlerinde dönem dönem 
 4 kişilik ailenin aylık geçim standardı adına rakamlar 
 veriliyor. Esas alınan ölçüler nelerdir tam bilmiyorum 
 ama verilen rakamlara bakınca bu standartları, hele 
 bizim ülkemizdeki insanların yakalaması çok zor. Bununla 
 beraber bu rakamların sürekli tekrarı, haberdeki üslûbun 
 tam olarak ayarlanamaması insanları şükürsüzlüğe, 
 kanaatsizliğe itiyor. Ben hatırlıyorum çocukluğumda 
 insanlar sadece yoğurtla kahvaltı yapıyorlar ama tarlada, 
 bağda, bahçede hamarat gibi de çalışıyorlardı. İnanın, 
 hiç mubalağa etmiyorum; çünkü ben de onlardan biriydim. 
 Yoğurtla kahvaltı ediyor, akşama kadar hayvanları 
 güdüyordum. Sabun bulamıyorlardı insanlar, kil ile 
 çamaşırlarını yıkıyorlardı. Bit salgınından kırılıyordu 
 millet. Veba salgını geldiğinde yediden yetmişe bir 
 çok insan ölüyordu. Çokları bir öğün yemek yiyordu. 
 Evet –Allah o günleri bir daha yaşatmasın– şartlar 
 çok zordu ama hiç kimse de halinden şikayet etmiyordu.
 Hayır hayır, yanlış yaptığımız kanaatindeyim. 
 Bu haberlerle, daha doğrusu bu yaklaşımla milleti 
 şükürsüzlüğe sevkediyoruz. Allah’a karşı şikayete 
 yönlendiriyoruz. Yeni bir üslup bulmalıyız haberlerin 
 veriş tarzında. Hem yalan olmamalı, gerçekleri yansıtmalı, 
 halkı doğru bilgilendirmeli hem de bulduğuna kanaat 
 etmeli, nankörlüğe girmemeli insanlar. Aksi takdirde 
 ne verirseniz verin, isterseniz iki-üç milyar verin 
 doyuramazsınız siz onları.
 İsraf… Bütün insanlığın iktisadi 
 anlamda belini büken bir kanser o. Geçenlerde sordum 
 arkadaşlara banyolarda kullandığımız kağıt havluların 
 fiyatlarını. Bir rakam söylediler, ucuz veya pahalı 
 önemli değil, önemli olan onun tam-tekmil kullanılması, 
 israf edilmemesi. Bilmem medâr-ı fahr olur mu ama 
 örnek olması açısından söylemekte mahzur görmüyorum; 
 burada mecburiyetten dolayı kullandığımız kağıt havluların 
 her bir parçasını üç-dört kere kullanıyorum ben. Önce 
 elimi-yüzümü siliyorum, sonra ayaklarımı kuruluyorum, 
 sonra da banyo tabanını siliyor, sonra atıyorum. İsraf 
 olur diye lüzumsuz yanan ışıkları hemen söndürüyorum. 
 Ama aynı hassasiyeti her yerde göremiyorum. Yemeden 
 içmeden tutun, giyinmeye kadar herşeyde israf hakim 
 hayatımıza. 
 Bediüzzaman Hazretleri’nin İktisat 
 Risalesinde ortaya koyduğu düsturlara bakın. Hapishanelerde 
 işkenceler, sıkıntılar, açlıklar, susuzluklar ve bunların 
 karşısında sarsılmaz bir iman, ahirete bakış, kadere 
 rıza… Ve sonra bakıyorsunuz, o sıkıntılara maruz 
 kalan insan sürekli şükürle, Allah’a hamd u senayla 
 dimdik ayakta. Bizim de aklı başında, iyi yetişmiş, 
 maksadını güzel ve takılmadan ifade eden insanlara 
 ihtiyacımız var. Ta ki çıksınlar televizyon programlarına 
 bu örnekleri dile getirsinler, girsinler halkın içine 
 mazhar olduğumuz Allah’ın lütuflarını nazara versinler, 
 insanları nankörlükten kurtarsınlar, O’nun bize olan 
 lütuf ve ihsanları karşısında tam bir kulluk sergilememiz 
 gerektiğini anlatsınlar.
 Bazıları benim Amerika’da dört senedir 
 sürgün olduğumu söylüyor. Ne sürgünü Allah aşkına? 
 Asıl inançsızlık hesabına hareket eden insanlar yapayalnız, 
 tecrid-i mutlak yaşıyorlar ya da yaşamışlar. Mesela; 
 Troçki’yi düşünün. Meksika’da tecrid-i mutlak içinde, 
 bahçeli büyük bir villanın arkasındaki kulübecikte 
 yaşamış yıllarca. Stalin’in korkusundan dışarı çıkamamış. 
 Fakat kaderin garip tecellisi, o kulübecikte de bulmuşlar 
 ve öldürmüşler adamı.
 Evet, Allah bir gurbet yaşatıyor 
 burada bize, size ve hepimize ama bu gurbet ahirette 
 bir kurbet (yakınlık) vesilesi olabilir. Öyleyse niye 
 şikayet edeceksin ki? İnsanî hisler, vatan, memleket, 
 eş-dost, akraba diyorsanız, elbette.. İnsanın bunları 
 özlemesi kadar tabii bir şey olamaz. Ama bunları özlerken 
 Allah’ın sağnak sağnak üzerimize gönderdiği lütuf 
 ve ihsanlara karşı nankörlük yapmamamız lazım. Biz 
 hiç bir zaman mahrumiyet denilen şeyi kamil manada 
 yaşamadık. Mesela Bediüzzaman Hazretleri’nin çektiğinin 
 onda birini ne ben çektim ne de siz. Baksanıza şu 
 ifadelere; “Yirmi sekiz sene çekmediğim eza, görmediğim 
 cefa kalmadı. Seksen küsür senelik hayatımda dünya 
 zevki namına bir şey bilmiyorum.” diyor; deyip vak’ayı 
 rapor ediyor ama halinden hiç şikayetçi değil. “Huz 
 mâ safâ da’ mâ keder – safâ vereni al, keder vereni 
 bırak.” diyerek herşeyin iyi ve güzel yanını görüyor. 
 Bardağın boş değil dolu tarafına bakıyor.
 Hasılı, Allah’ın nimet ve ihsanlarına 
 karşı şükürle mukabelede bulunmak zorundayız. Elimizdeki 
 bütün imkanları hep O’nu anlatmaya, O’nu sevdirmeye, 
 O’nu takdir etme ve ettirmeye matuf kullanmak mecburiyetindeyiz. 
 İnsanların içlerinde her hâlukârda memnun olma duygusu 
 uyarmalıyız. Hastalık-sıhhat, ızdırap-rahat, zenginlik-fakirlik.. 
 her hâlukârda… İşin özü: insanların iniltilerinde 
 bile şükür nağmesi, şükür terennümü duyulmalı.
GÖZYAŞLARI
“İki göz vardır ki 
 onlara ötede ateş dokunmaz: Biri, Allah karşısında 
 haşyetle yaş döken göz, diğeri de hudut boylarında 
 ve düşman karşısında ayn-ı sâhire (uyanık duran göz).” 
 buyuruyor İnsanlığın İftihar Tablosu. Allah karşısında 
 haşyetle yaş dökmede önemli olan insanın kalbinin 
 saf heyecanlarını, riya ve süm’a ile kirletmeden gözyaşı 
 ile şiirleştirmesidir. Riya ve süm’anın olmaması için 
 de tenha yerlerin seçimi her bakımdan daha selametlidir. 
 Fakat bazen olur ki insan, kalbinin heyecanlarına 
 hakim olamaz. Bu durumda iradeyi devreye sokup onu 
 önlemeye çalışmalı. Bu da olmazsa işte o zaman insan 
 salmalı kendini. Ağlamanın aktörlüğünü yapmak çok 
 tehlikelidir. Öldürür insanı o. Onun için İmam Gazali 
 Hazretleri der; “Ağlayan da kaybedebilir, ağlamayan 
 da.”
 İşin aslına bakılırsa 
 sadakat sessizliktedir. Sadakat dar bir vitrinden 
 içeriye doğru açılan, dünyaları alabilecek engin bir 
 mağaza gibidir. Gözyaşı da, o mağazanın parlak vitrini. 
 Mağaza dolu ise vitrin o ölçüde zengin ve süslü olur. 
 Ama mağaza bomboşsa ve herşey bir vitrinden ibaretse, 
 işte onun kıymeti de o kadardır.
 Hadis-i şerifte “Kur’an 
 okurken ağlamaya gücünüz yetmiyorsa, ağlamaya kendinizi 
 zorlayın.” buyuruyor Nebiler Serveri (sallallahu aleyhi 
 ve sellem). Bu kendinizi yumuşatacak, sizi rikkate 
 getirecek, ağlamaya zorlayacak, içinizi dökecek hadiseleri 
 takip edin, hadisteki ifadesiyle bükâ’ (ağlama) yollarını 
 araştırın demektir. 
 Gözyaşları aynı zamanda 
 bağlı olunan şeye karşı vefanın bir tezahürüdür. Nasılsa 
 öyle görünme, nasıl görünüyorsa öyle olma demektir. 
 “Olma” hiç yok, sadece “görünme” 
 varsa, orada nifak vardır. Dolayısıyla bir yerde sadakatın 
 aksi nifaktır. Onun için Tevbe suresinde munafıkların 
 Tebuk seferinden geriye durduklarını anlattıktan sonra 
 der ki Kur’an; “Ey iman edenler! Allah’tan hakkıyla 
 korkun ve sadıklarla beraber olun.”
EKİP RUHU
Takım halindeki 
 çalışmalarda insanın bazen normal ve meşru haklarını 
 kullanmaması gerekebilir. Bediüzzaman Hazretleri’nin 
 “Bir başkasına yaptırtmak hoşunuza gitsin.” sözleri 
 ile verdiği ölçü içinde mesela siz kendinizin daha 
 başarılı olacağını zannettiğiniz durumlarda dahi başkalarını 
 o iş için tercih edebilmelisiniz. Bu hem ekip ruhunun 
 vazgeçilmez esaslarından biri, hem de ihlas ve samimiyeti 
 koruyacak önemli bir iksirdir. Bırakın, son adımı 
 hep başkaları atsın. Ancak şu da var ki insan fıtratında 
 işi kendisinin bitirme isteği hakimdir. Onun için 
 bu mesele o kadar basit ve kolaylıkla hayata geçirilebilecek 
 bir düstur değildir. 
 Meselenin tekniğini 
 çok anlamam ama futbolda koskocaman bir ekip oyun 
 oynar, en son bir oyuncu ayağının ucuyla dokunur ve 
 golü atar. Herkes o golü atan oyuncuyu nazara verir, 
 kahraman yapar. Omuzlara o alınır, manşetlere o çıkartılır. 
 Oysa ki orada bir ekip çalışması vardır. Diğer oyuncular 
 pozisyonu hazırlamasaydı, o kişi golü atabilir miydi?
 Bence meseleye 
 böyle bakmak lazım. Geleceğin iftirak ve ihtilafının 
 çözülmesinde bu ruh, bu düstur büyük rol oynacaktır. 
 Aksine, “Herkes Cennet’e girmeli ama anahtarı bende 
 olmalı”, veya “Golü mutlaka ben atmalıyım.” 
 misalleri ile açıklanabilecek ruh bizim adımıza çok 
 tehlikeli. Bırakın anahtar başkasında olsun, bırakın 
 golü bir başkası atsın. Ruhu öldüren bu tip tehlikeli 
 hastalıklardan geri duralım.
 Herkesin bir 
 izzet duygusu, bir onur duygusu var diyorsanız, bu 
 duyguları gelin alem-i İslam’ın içinde bulunduğu şu 
 mezelletten kurtarmak için kullanalım. Zira müşterek 
 haysiyetimiz, müşterek şerefimiz ayaklar altında. 
 “Bu zillete ancak bu kadar katlanılır.” demek gerekmez 
 mi? Müsbet hareket yolunu seçerek, sevgi ve hoşgörü 
 ile herkese kucağımızı açmak; kudsi mesajları başkalarına 
 ulaştırmak; yaşatma uğrunda yaşamadan vazgeçmek; şartların 
 gerektirdiği ölçülerde hareket etmek ve son adımı 
 başkalarına bırakmak. Evet, “Üzerime aldığım vazifeyi 
 illa ki ben bitireceğim.” mülahazası, 
 şeytani bir mülahazadır.
 Bir çok fukaha, 
 imamın arkasında birinci safta durmayı en çok sevap 
 alma vesilesi olarak anlamış ve anlatmışlardır. Ben 
 bu meseleyi biraz farklı anlıyorum. Orada esas maksat 
 camiye önce girmedir. Namaz vaktinden önce camiye 
 gelen kişi onun sevabını alır. Arkadan gelen isterse 
 birinci safta yer almış; hatta imamın arkasında namaza 
 durmuş önemli değil ki? Onlar birinci safta yer almış 
 olsalar bile Allah seni birinci saf sevabından mahrum 
 etmez ki. Çünkü sen önce geldin camiye.
 Evet, sevap 
 hırsı da kaybettirebilir. Şahsen ben pek çok insanı 
 bu duruma müsait görüyorum. Genel bir hüküm vermek 
 elbette haksızlık olur ama çoklarını bu çerçevede 
 gördüğümü söylemek zorundayım. Tekrar edeyim, ihlas 
 ve samimiyetle rıza-yı ilahiyi talep edelim, bütün 
 mülahazalarımızı i’la-yı kelimetullaha bağlayalım, 
 hırsla çatlayasıya, ölesiye çalışalım fakat “İstanbul’un 
 fatihi sadece ben olayım, ipi ben göğüsleyeyim.” demeyelim. 
 Çünkü bunlar şeytani mülahazalardır. 
 Ekip ruhu adına 
 söylediğim bu sözler sübjektif şeyler olabilir. Siz 
 bunları Ku’an’ın ve Sünnet’in altın mikyasları ile 
 test edin. Uygun ise muvafık hareket edin, değilse 
 objektif kriter arayışı içine girin ve ona göre davranın.
</div>

Geçim Standardı