Birinci Bölüm Ruh

A. RUH KELİMESİNİN ETİMOLOJİSİ

Ruh Arapça bir kelimedir. رَوْحٌ ve رِيحٌ kelimeleriyle aynı kökten gelir. رَوْحٌ rahmet; رِيحٌ da rüzgâr demektir.¹

Ruh kelimesine gelince, onun pek çok mânâsı vardır. Bunlardan bazıları ise şunlardır:

1. Vahiy

“(Allah), emrinden olan ruhu kullarından dilediğine indirir.”² “Melekleri, kullarından dilediğine, emrinden olan ruh ile indirir.”³ gibi âyetlerde İbn Abbas’ın görüşüne göre “ruh” vahiy mânâsında kullanılmıştır.⁴

Vahiy, ruhtur. Hayatın ta kendisidir. İnsanlık hakikî hayata onunla ermiştir. Vahyin soluklarından mahrum kavim ve milletler ruhsuz ceset gibidir. Onun içindir ki Kur’ân-ı Kerim’de “Ey iman edenler, hayat bulabilmeniz için Allah ve Resûlü’nün davetine icabet edin!”⁵ denilmektedir.

2. Nübüvvet

Yukarıda zikrettiğimiz âyetlerden nübüvvet mânâsını da anlayanlar olmuştur. Zaten nübüvvetle vahiy birbiriyle sebep-netice münasebeti içindedir.

3. Kur’ân

Ruh’a, Kur’ân mânâsını verenler de vardır. Çünkü o, bütün beşeriyete hayat kaynağıdır.

4. Ferah ve sürur

Ruhî melekelerin çalıştığı ve ruhaniyatın hâkim olduğu yerde daima mânevî bir sevinç ve sürur vardır. Bu açıdandır ki, ruha bu mânâ da verilmiştir.

5. Cibril

Kur’ân-ı Kerim’in bazı âyetlerinde اَلرُّوحُ Cibril mânâsında kullanılmıştır. “Biz onu Ruhu’l-Kudüs ile teyit ettik.”⁶ âyetindeki Ruhu’l-Kudüs ittifakla Cibril’dir (aleyhisselâm).

6. Ruh

Bu kelimenin bir mânâsı da kendi adına izafe ile anılan bazı varlıklardır. Yani insan, cin, melek cinsi gibi bir de Cenâb-ı Hakk’ın yarattığı bazı varlıklar mevcuttur ki onların adı da “Ruh”tur. İbn Abbas, “Ruh, yedinci kat semada bulunan bir melektir. Yüzü insanın yüzüne benzer. Ancak cesedi melek cesedidir.”⁷ der.

7. Mesih